γράφει ο Τζάλλας Γεώργιος,

ιστορικός, μέλος της νεολαίας ΛΑ.Ο.Σ Θεσ/νίκης

Κήδεψαν την Ελλάδα; Πριν μερικές ημέρες στην κομόπολη Βέβτσανι στα Σκόπια, στη διάρκεια των εκεί καρναβαλικών εκδηλώσεων, συμμετέχοντες στις εκδηλώσεις παρουσίασαν φέρετρο τυλιγμένο με την Ελληνική σημαία, την οποία και έκαψαν στη συνέχεια. Μάλιστα, κυκλοφόρησε και «κηδειόχαρτο» (μόνο ως αστείο μπορεί να εκλειφθεί) στο οποίο είχαν γράψει:

«Καλά νέα».

Απρόσμενα, μετά από μακροχρόνια ενόχληση, μας άφησε ο αγαπητός μας γείτονας, πρώην τουρκική επαρχία – Ελλάδα ή Γιουνανιστάν ή όπως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί – στην ηλικία των 181 χρόνων.

1830 (Πρωτόκολλο του Λονδίνου) – 2011 (Χάγη).

Η κηδεία θα λάβει χώρα στο κέντρο του Βέβτσανι στις 13 και 14 Ιανουαρίου.

Οι πενθούντες: Ευρωπαϊκή Ένωση, ΗΠΑ, Ρωσία, Σερβία…” Μάλιστα, μεταξύ των “πενθούντων” στο κηδειόχαρτο αναγράφονται και ονόματα δημοσιογράφων της ΠΓΔΜ οι οποίοι έχουν εκφράσει μετριοπαθείς θέσεις για την εκκρεμότητα της ονομασίας».

Δεν μπορώ να καταλάβω που το πάνε τα Σκόπια που αυτοαποκαλούνται ως «Μακεδονία» («Μαλακεδονία» μάλλον τους ταιριάζει καλύτερα), αν και το επίσημα αναγνωρισμένο όνομα τους είναι ΠΓΔΜ.

Στην πραγματικότητα το όνομα του κρατιδίου τους παλαιότερα ήταν «Βαρντάρσκα Μπανοβίνα», όπου άλλωστε υπάρχουν παλαιά έγγραφα, χάρτες και γραμματόσημα που το αποδυκνείουν. Προσωπικά πιστεύω ότι το όνομα που θα τους ταίριαζε είναι «Βουλγαρική Δημοκρατία της Βαρντάρσκα» εφόσον οι μισοί και πλέον κάτοικοι του κράτους αυτού είναι Σλάβοι, Βουλγαρικής καταγωγής, όπως πρόσφατα δήλωσε και ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας (και νυν δήμαρχος της Βουλγαρικής πόλης Μπλαγκόεβγκραντ) Λιούπτσο Γκεοργιέφσκι (και οι υπόλοιποι κάτοικοι τους είναι Αλβανοί, Έλληνες Βλάχοι (λέγεται γύρω στις 200.000), τσιγγάνοι, Τούρκοι) κ.α.

Αλήθεια, γιατί ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β επονομάστηκε «Βουλγαροκτόνος» και όχι «Μακεδονοκτόνος»;

Θέλω να θυμίσω μερικά πράγματα, που μάλλον οι Σκοπιανοί τα ξεχνάνε.

Η λέξη “Μακεδονία” είναι ελληνικής προέλευσης. Η ετυμολογία-του είναι η εξής: Ο κάτοικος της αρχαίας περιοχής “Μακεδνόν”, στα αρχαία ελληνικά λεγόταν “Μακεδνός” (π.χ., βλ. Ηροδότου Ιστορίαι, βιβλίο 1, §56: «Μακεδνόν καλεόμενον»). Η ρίζα “Μακ-” προέρχεται από το “μάκος”, τον Δωρικό τύπο του Αττικού “μήκος” (που είναι και η νεοελληνική λέξη). Με λίγα λόγια, το “Μακεδνός” σήμαινε: “ψηλός άνθρωπος”.

Το όνομα «Αλέξανδρος» γνωρίζετε τι σημαίνει; Προέρχεται από το «αλεξ» που σημαίνει «προστάτης» (βλέπε π.χ. αλεξικέραυνο, αλεξίσφαιρο κ.α.) και από το «ανήρ» (άνδρας). Δηλαδή «προστάτης των ανδρών».

Το «Φίλιππος»; Μα φυσικά σημαίνει «φίλος του ίππου (του αλόγου)».

Μήπως υπάρχουν οι λέξεις Αλεξαντρόφσκι, Φιλιππόφσκι, Βουκεφάλοφ; Όχι φυσικά, δεν υπάρχουν. Οι λέξεις αυτές (Αλέξανδρος, Φίλιππος, Βουκεφάλας κ.α.) είναι ΕΛΛΗΝΙΚΌΤΑΤΕΣ.

Μακεδών. Σύμφωνα με την παράδωση ήταν ο γιος του Αιόλου ή του Βασιλέως της Αιγύπτου Οσίριδος. (Διοδ. Ι. 18, 20). Κατά μία άλλη εκδοχή ήταν γιος του Βασιλέως της Αρκαδίας Λυκάονος (γιου του Πελασγού) (Απολλοδ. ΙΙΙ 8, 1) ή γιος του Διός και της Θυίας, κόρης του Δευκαλίωνα. (Στεφ. Βυζάντιος εις λ. Μακεδονία). Ο  γενάρχης λοιπόν του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας ήταν Αργείος Ηρακλείδης στη καταγωγή. Οι παραδόσεις αυτές βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τη μαρτυρία του Ηροδότου ότι το Μακεδονικό έθνος ήταν Ελληνικό φύλο και μάλιστα Δωρικό, που μετακινούμενο από τη Εστιαιώτιδα της Θεσσαλίας (αρχικά) κατοίκησε στις παρυφές της Πίνδου.

Κάρανος (8ος π.Χ. αι.). Ήταν γενάρχης, ιδρυτής της βασιλικής Μακεδονικής δυναστείας του πρώτου κράτους με πρωτεύουσα τις Αιγές (σημ. πόλη Έδεσσα), (πάντα κατά τον Θεόπομπο που μάλλον εξ αυτού επαναλαμβάνει και μαρτυρεί ο Διόδωρος). Απόγονος του Ηρακλείδη Τημένου, Βασιλέως της Αργολίδας, που εκστράτευσε από το Άργος και καταλαμβάνοντας την περιοχή ΒΑ της Πίνδου θεμελίωσε πρώτος τη δυναστεία. Διάδοχοι του Κάρανου ήταν ο Κοίνος και ο Θουρίμας. Η δυναστεία του Κάρανου βασίλευσε 72 έτη.

Κατ’ άλλους γενάρχης και θεμελιωτής του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας ήταν ο Αργέας (εξ ου και καλούνταν Αργεάδες τα μέλη της μακεδονικής δυναστείας) που φθάνοντας από το Άργος παρά τις πηγές του Αλιάκμονα εγκαταστάθηκε στην Ημαθία.

Τέλος, θεμελιωτής του Μακεδονικού κράτους κατά την παράδοση του Ηρόδοτου (Η’ 137 κ επ.) (και που ήταν η πλέον επικρατούσα) ήταν ο εξ Άργους Ηρακλείδης Περδίκκας απόγονος του Τημένου (μαρτυρία του Θουκυδίδη (ΙΙ 99 και V 80)).

Και αν οι Σκοπιανοί λένε ότι κάποιοι από τον βασιλικό οίκο της αρχαίας Μακεδονίας ήταν Έλληνες αλλά ο υπόλοιπος λαός ήταν «Μακεδονικός» (δηλαδή κατ’ αυτούς μη Έλληνες), τότε θα ήθελα να ρωτήσω πώς ο Μέγας Αλέξανδρος διέδωσε τον Ελληνικό πολιτισμό μέχρι την κεντρική Ασία; Γιατί μέχρι και σήμερα ανακαλύπτονται εκεί ελληνικά αρχαία δείγματα (αμφορείς, επιγραφές) κ.α.; Γιατί δεν έχει βρεθεί στην κεντρική Ασία αλλά και στην Ελλάδα μία (έστω μία) επιγραφή στα λεγόμενα «αρχαία Μακεδονικά»; Γιατί στην αρχαία Μακεδονία ο κόσμος καταλάβαινε τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες που παίζονταν στα Μακεδονικά θέατρα φυσικά στα Ελληνικά;

Οι Σλάβοι εμφανίστηκαν στην περιοχή τον 6^ο μ.Χ. αιώνα. Μάλιστα, το μεγαλύτερο μέρος των Σκοπίων, βρίσκεται στην περιοχή που κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «Παιονία» ενώ η περιοχή ακόμα βορειότερα ονομαζόταν «Δαρδανία» (σήμερα εκεί βρίσκεται το Κόσοβο). Να θυμίσω τις ελληνικές πόλεις πετρίτσι και Μελένικο που βρίσκονται σήμερα στη Βουλγαρία; Να θυμίσω τη Γεύγελη, την Αχρίδα και το Μοναστήρι; Μήπως η Αχρίδα ονομαζόταν στην αρχαιότητα «Λυχνίς» και ιδρύθηκε από τον Κάδμο; Μήπως το Μοναστήρι ( σήμερα ονομάζεται «Μπίτολα» από το σλαβικό «ομπίτελ» που σημαίνει μοναστήρι) στην κοιλάδα της Πελαγονίας είναι η αρχαία  Ηράκλεια Λυγκηστίς που ιδρύθηκε κατά τον 4^ο π.Χ. αιώνα από τον Μακεδόνα Φίλιππο Β;

Ο Στράβων είχε πει: «Εστίν ουν Ελλάς και η Μακεδονία».

Να θυμίσω τι είχε πει ο Ίωνας Δραγούμης; «Η Μακεδονία είναι σχολείο ελευθερίας. Έλληνες, σώστε την Μακεδονία και η Μακεδονία θα μας σώσει».

Να θυμίσω τον Μίκη Ζέζα (γνωστότερος ως «Παύλος Μελάς»);

Θα θυμίσω τον επίσκοπο Καστοριάς τον Γερμανό Βαραβαγγέλη, ο οποίος μάλιστα λειτουργούσε στην εκκλησία με το πιστόλι του στη θήκη και εμψύχωνε τους Έλληνες Μακεδονομάχους.

Να θυμήσω τους περίπου 30.000 Έλληνες Μακεδόνες που διαδήλωσαν το 1916 στη Θεσσαλονίκη, απευθύνοντας έκκληση για βοήθεια προς την τότε ελληνική κυβέρνηση;

Όσοι ζωντανοί!

γράφει ο Τζάλλας Γεώργιος

ιστορικός, μέλος της νεολαίας ΛΑ.Ο.Σ Θεσ/νίκης

Διάβασα ένα κείμενο του καθηγητού Χρήστου Γιανναρά. Επειδή το θεωρώ διαστρέβλωση των πραγματικών εννοιών, θα ήθελα να κάνω κάποια σχόλεια πάνω στο κείμενο αυτό. Δεν θα σχολιάσω κάποια στοιχεία περί οικονομίας ή πολιτικής αλλά θέλω να δώσω το βάρος μου στα όσα αναφέρει ο κύριος Γιανναράς περί εθνικισμού.

Παρακάτω παραθέτω το κείμενο του καθηγητή έτσι όπως το ανακάλυψα στο διαδίκτυο και μετά τα σχόλεια μου:

Το «όραμα» να γίνει η Ελλάδα Σιγκαπούρη…

Tου Χρηστου Γιανναρα

O πολιτικός λόγος, στην ιστορική διαδρομή του ελλαδικού εθνικού κρατιδίου, είχε πάντοτε στοιχεία πατριωτισμού: Αναφορές στην Ιστορία, στην αδιάκοπη συνέχεια του Ελληνισμού, στον πολιτισμό που αυτός γέννησε, σε άθλους συλλογικούς, σε ονόματα σοφών και ηρώων. Ηταν αυτονόητος ο πατριωτικός χαρακτήρας του πολιτικού λόγου, δεν ξεχώριζαν οι «συντηρητικοί» από τους «προοδευτικούς» ως προς αυτό το γνώρισμα.

Εξάλλου το ίδιο συνέβαινε (και συμβαίνει) σε όλα τα «πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα της Εσπερίας έθνη» – με εξαίρεση μειονότητες παγιδευμένων στον ψυχαναγκασμό του μαρξιστικού διεθνισμού. Οι κοινωνίες που υιοθέτησαν τις αρχές του Διαφωτισμού για τη συγκρότηση έθνους – κράτους, διατηρούν στον πολιτικό λόγο, αυτονόητα, εμφατικές αναφορές στην εθνική τους ιδιαιτερότητα. Δεν είναι μόνο ορθολογική προϋπόθεση λειτουργικής συνοχής της συλλογικότητας, είναι και βασική ψυχολογική ανάγκη του ανθρώπου η βιωματική αίσθηση λώρου καταγωγής και συνέχειας η συνείδηση ριζών.

Το αυτονόητο πατριωτικό στοιχείο του πολιτικού λόγου στην Ελλάδα εξέλιπε το 1974. Το πολιτικό σύστημα βάλθηκε να αποποιηθεί οπωσδήποτε το παρελθον της χώρας, ιστορία, προγόνους, πολιτισμική ετερότητα, αν ήταν δυνατόν και τη γλώσσα των Ελλήνων. Μέθυσε με το όραμα να γίνει η Ελλάδα η Σιγκαπούρη της Μεσογείου: Κράτος – αγορά με διεθνοποιημένους όρους οργάνωσης και διαβίωσης, πειθήνιο στις οποιεσδήποτε απαιτήσεις του οποιουδήποτε αρκεί να αποφέρουν πλούτο, αφού όραμα μοναδικό, κοινωνικό και πολιτικό, ήταν η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας όλων.

Ορατή αφορμή της παθιασμένης επιλογής του τριτοκοσμικού μοντέλου στάθηκε η εφτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών: Ταύτισε στις συνειδήσεις τον πατριωτισμό (γλώσσα, ιστορία, αίσθηση πατρίδας, αίσθηση του ιερού) με τον εθνικισμό στην πιο αποκρουστική και γελοία μορφή του. Το πώς συντελέσθηκε αυτή η ταύτιση, αξίζει εξειδικευμένη έρευνα.

Το αποτέλεσμα πάντως ήταν ότι μια ασήμαντη κοινωνική μειονότητα, των ψυχαναγκαστικών του μαρξιστικού διεθνισμού, κολλέγιασε με την επαρχιώτικη μειονεξία των απογόνων του κοραϊκού εκστασιασμού για τη Δύση. Και ο αφελληνισμός του Νεοέλληνα έγινε κατηγορική προστακτική, κυρίαρχη εξουσιαστική ιδεολογία, ταυτίστηκε με τον «εκσυγχρονισμό», την «πρόοδο» της χώρας.

Ο συνασπισμός της «Αριστεράς» και της «προόδου» κυβέρνησε (κυριολεκτικά) τη χώρα μετά το 1974 και την κυβερνάει, με όποιο κόμμα κι αν φέρνει στη βιτρίνα της εξουσίας ο λαός. Η ιδεολογία του συνασπισμού Μαρξιστών και Κοραϊκών, η ηθική του, οι πολιτικές πρακτικές του είναι ένας συνεπέστατος μηδενισμός: επιδίωξη καταναλωτικής ευωχίας, έστω και με εξωφρενικό, εγκληματικό υπερδανεισμό, εγωκεντρική απληστία, παγιωμένη κοινή συνείδηση ότι «όλα επιτρέπονται». Μεταπηδάμε από κόμμα σε κόμμα μόνο για να παραμένουμε στη δημοσιότητα, καταληστεύουμε το κοινωνικό χρήμα από χρυσαμειβόμενα κομματικά μετερίζια στον κρατικό μηχανισμό. Ομως, στον «κοινωνικό στίβο» των καφενείων του Κολωνακίου αναδειχνόμαστε όλοι «αριστεροί». Και συναποφασίζουμε διακομματικά, ποιον από την παρέα θα εκθειάσουμε ως υποψήφιο δήμαρχο, ποια στήριξη θα προσφέρουμε (ομόφωνα) στην αγωνιστική πρωτοπορία των επιτελών του υπουργείου Παιδείας για να επιτευχθεί με συνέπεια ο αφελληνισμός της ελλαδικής νεολαίας.

Αντίλογοι και διαμαρτυρίες ξεμυτίζουν, αλλά καταγγέλλουν την κομματική βιτρίνα, όχι το διακομματικό διευθυντήριο στο παρασκήνιο, όχι τον μηδενισμό. Και εξουδετερώνονται άνετα οι διαμαρτυρίες με τη ρετσινιά του «εθνικιστή», του σχεδόν ακροδεξιού, του περίπου φασίστα. Ανετα, αφού δεν υπάρχει αντιπρόταση στον μηδενισμό, ο πατριωτισμός έσβησε μέσα στη χλεύη για τη γελοιοποίησή του από τη δικτατορία. Αντιπρόταση δεν υπάρχει: όλοι οι μπροστάρηδες του τόπου, πρόεδροι Δημοκρατίας, πρωθυπουργοί, κομματικοί αρχηγοί, αρχιεπίσκοποι μιλάνε τη γλώσσα των οικονομικών προτεραιοτήτων και της χρηστικής ωφελιμοθηρίας, γλώσσα του Ιστορικού Υλισμού. Μιλάνε τη γλώσσα που θέλει την Ελλάδα Σιγκαπούρη, αφελληνισμένο Ελλαδιστάν.

Ισως όσοι αρνούνται τον μηδενισμό της μεταπολίτευσης, να είναι οι περισσότεροι. Αλλά μένουν παγιδευμένοι στα παραπλανητικά επιφαινόμενα: ελπίζουν ακόμα στο ΠΑΣΟΚ, στον ανελλήνιστο λόγο της παρακμιακής μικρόνοιας, στη Ν.Δ. που συνεχώς αυτοεξευτελίζεται, γιατί δεν ξέρει να μετανοήσει. Δεν υποψιάζονται ότι το καρκίνωμα, που γέννησε τη χρεοκοπία και το «μνημόνιο», είναι ο μηδενισμός των αφελληνισμένων, αραχτός στα «σικάτα» στέκια. Οτι το πρόβλημά μας είναι να ξαναδώσουμε «νόημα» στον πατριωτισμό.

Ο εθνικισμός είναι συμφορά, γιατί ψευτίζει και διαστρέφει τον πατριωτισμό, τον αλλοτριώνει σε ιδεολογία. Δεν πρόκειται πια για βιωμένη οικειότητα πατρίδας, δεσμούς καταγωγής και συνέχειας, αισθητές σχέσεις μετοχής σε διαχρονικά αυτονόητα. Ο εθνικισμός αναπληρώνει τη βιωματική εμπειρία με ναρκισσιστικές ψυχολογικές εγκυστώσεις, που τις εμφανίζει σαν πεποιθήσεις, και μάλιστα εξαναγκαστές κατά πάντων. Επιστρατεύει προπαγανδιστική χρήση της Ιστορίας, ντοπάρισμα με επιθυμητές ψευδαισθήσεις. Καυχήσεις, κούφια έπαρση, απαιτήσεις να εισπράττει ο εγωκεντρισμός προνομίες και τον κοινό θαυμασμό για κατορθώματα άλλων, των προγόνων.

Ο πατριωτισμός, το ακριβώς αντίθετο: Κοινωνικό (κοινωνίας) γεγονός, άθλημα μετοχής, δηλαδή αυθυπέρβασης. Μετοχή και ανάληψη ευθύνης για τη διαχείριση επιτευγμάτων σοφίας και αρετής που μεταβιβάζονται μόνο εμπειρικά: με το γάλα της μάνας, την «υποταγή στη γλώσσα» (Σολωμός). Κριτήριο για να ξεχωρίζουμε τον αυθεντικό πατριωτισμό από την εθνικιστική καπηλεία, είναι το ίδιο, ένα και μοναδικό, που βεβαιώνει πάντοτε την ποιότητα: η ανιδιοτέλεια.

Οι χοντροκοπιές της δικτατορίας ίσως βοήθησαν να διακρίνουμε ότι ο πατριωτισμός του πολιτικού λόγου, η ελληνικότητά του, ακόμα και στις κορυφαίες κάποτε περιπτώσεις του Τρικούπη, του Βενιζέλου, του Παπαναστασίου, του Μεταξά, μάλλον απηχούσε έναν κομψό και ειλικρινή, αλλά σαφώς μεταπρατικό εθνικισμό – έβλεπε την Ελλάδα με τα ματογυάλια της Δύσης. Η λαϊκή αυθεντικότητα του Πλαστήρα ή η οραματιστική οξυδέρκεια του Ιωνος Δραγούμη δεν άρκεσαν για να γονιμοποιήσουν διευρυμένης αποδοχής κριτήρια πατριωτισμού. Και αργότερα, η συναρπαστική ελληνικότητα των αναζητήσεων της γενιάς του ’30, δεν άγγιξε ποτέ τον πολιτικό λόγο.

Κατά τον κύριο Γιανναρά ο εθνικισμός είναι συμφορά. ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ που το λέει αυτό. Γιατί; Λέει ο κύριος Γιανναράς ότι άλλο είναι ο πατριωτισμός και άλλο ο εθνικισμός. Πράγματι άλλο είναι ο πατριωτισμός και άλλο ο εθνικισμός. Χαρακτηρίζει ως κάτι φυσιολογικό τον πατριωτισμό και ως κάτι αποκρουστικό τον εθνικισμό (τον οποίο προσπαθεί να συσχετίσει-ταυτίσει με το καθεστός της 21^ης Απριλίου).

Αναφέρει ο κύριος Γιανναράς τον διαφωτισμό και τη γέννηση των εθνών-κρατών. Να πω εδώ στον κύριο Γιανναρά ότι στην Ελλάδα ο εθνικισμός υπήρχε από την αρχαιότητα, έστω και αν οι Έλληνες ζούσαν διασπασμένοι σε διάφορες πόλεις-κράτη. Η ίδια η λέξη Ἔθνος, ανιστόρητοι διεθνιστούληδες (ο χαρακτηρισμός δεν απευθύνεται προσωπικά στον κύριο Γιανναρά)… είναι αρχαία Ελληνική και δεν πρόκειται για καινούργιο λεκτικό κατασκεύασμα των γλωσσολόγων. Δεν προέκυψε αυθαίρετα…!

Ο Πίνδαρος το μαρτυρεί: «Ἓν ἀνδρῶν͵ ἓν θεῶν γένος· ἐκ μιᾶς δὲ πνέομεν ματρὸς ἀμφότεροι» («Νέμεα», Ωδή 6η).

Ο Ηρόδοτος το ορίζει: «αὖτις δὲ τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα» (Ἡροδότου Ἱστορίαι, βιβλ. 8, 144).

Ο Αισχύλος το εξυμνεί: «Παῖδες Ἑλλήνων ἴτε ἐλευθεροῦτε πατρίδ’, ἐλευθεροῦτε δέ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τε πατρώων ἐδη, θήκας τε προγόνων, νῦν ὑπέρ πάντων ὀ ἀγών».

Κοινή καταγωγή, κοινή γλώσσα, κοινά ήθη και έθιμα… Όλα αυτά συγκρότησαν το Ελληνικό Έθνος από καταβολής του κόσμου…! Εκτός λοιπόν από την καταγωγή εξ αίματος, ο εθνικισμός έχει σχέση και με το έθος και το ήθος ενός λαού και ιδιαίτερα του Ελληνικού.

Πράγματι λοιπόν είναι διαφορετικός ο πατριωτισμός από τον εθνικισμό. Γιατί; Μήπως επειδή ο πατριωτισμός είναι κάτι το φυσικό ενώ ο εθνικισμός κάτι το βρώμικο και αποκρουστικό; Μα ο εθνικισμός είναι πιο φυσικός από τον πατριωτισμό!!! Γιατί; Μα γιατί μπορεί κάποιος να ζει σε μια χώρα που δεν είναι η χώρα καταγωγής του αλλά μπορεί να αποζητάει να έχει σχέσεις με άτομα ίδιας καταγωγής με αυτόν. Παράδειγμα οι Έλληνες της Γερμανίας ή της Αυστραλίας κ.τ.λ. Οι Έλληνες (όπως και άλλοι λαοί που βρίσκονται εκεί) θέλουν να έχουν σχέσεις ο ένας με τον άλλο. Ιδρύουν συλλόγους, οργανώσεις, παρακολουθούν μαθήματα Ελληνικής ιστορίας, συμμετέχουν σε χορωδίες, σε γλέντια κ.τ.λ. Επειδή θέλουν να είναι μαζί με άτομα της ίδιας καταγωγής (όπως αυτό συμβαίνει σε όλους τους λαούς).

Μπερδεύει λοιπόν ο κύριος Γιανναράς τις έννοιες «πατριωτισμός» και «εθνικισμός».

«Πατριωτισμός» (πατρίδα + ισμός) είναι η αγάπη προς την πατρίδα.

«Εθνισμός» (έθνος + ισμός) είναι η αγάπη προς το έθνος.

«Εθνικισμός» (εθνικός-ή-ό + ισμός) είναι η αγάπη προς οτιδήποτε εθνικό (γλώσσα, καταγωγή, ιδανικά, παραδώσεις) κ.τ.λ.

Μπορεί λοιπόν κάποιος να ζει σε μια χώρα και να αγαπάει το έθνος του χωρίς να αισθάνεται ότι ανήκει στη χώρα αυτή. Π.χ. στη Σοβιετική Ένωση υπήρχαν λαοί που ήθελαν την ανεξαρτησία τους. Ήταν εθνικιστές αλλά δεν ήταν πατριώτες. Υπάρχουν χώρες στις οποίες ζουν πολλά έθνη. Π.χ. η Ελβετία ή ακόμα περισσότερο οι Η.Π.Α.(όπου ζουν άνθρωποι από όλες τις φυλές του κόσμου). Υπάρχουν πλασματικά έθνη (όπως π.χ. οι Αμερικανοί που δεν συνδέονται με κοινή καταγωγή) και έθνη πραγματικά και ιστορικά όπως οι Έλληνες.

Δεν είναι ντροπή λοιπόν κύριε Γιανναρά το να είσαι εθνικιστής και να αγαπάς το έθνος σου και να αγωνίζεσαι γι’ αυτό. Άλλο το να αγαπάς την πατρίδα (πατριωτισμός) και άλλο το να αγαπάς το έθνος (εθνικισμός) που συνδέεται με την πατρίδα. Δεν υπάρχει μόνο εθνικιστική καπηλεία αλλά και πατριδοκαπηλεία. Δεν ξέρω γιατί για σας είναι κακό το ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Το Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ είναι κακό και αυτό; Το ΠΑΤΡΙΔΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ είναι και αυτό κακό για σας; Προσοχή, δεν έχει σημασία ποιοι και γιατί ανέφεραν τα συνθήματα αυτά.

Τιμή λοιπόν είναι να αγαπάς την πατρίδα τιμή επίσης είναι να αγαπάς το έθνος και να αγωνίζεσαι γι’ αυτό. Και επειδή αναφέρατε τον Ίωνα Δραγούμη, θα τελειώσω με κάτι που είπε ο μεγάλος αυτός Έλληνας:

«Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος»

(ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

γράφει ο Τζάλλας Γεώργιος,

ιστορικός, μέλος της νεολαίας ΛΑ.Ο.Σ Θεσ/νίκης

Την Κυριακή που μας πέρασε έπεσε στα χέρια μου ένα παλαιότερο τεύχος της εφημερίδας «Κόσμος» η οποία απ’ ότι κατάλαβα πρόσκειται στη Νέα Δημοκρατία. Στη σελίδα 16 υπήρχε ένα άρθρο με τίτλο: «Παγκοσμιοποίηση-Οικουμενικότητα και Ελληνισμός» το οποίο έγραψε ο κύριος Γεώργιος Κάρτσωνας, επίτιμος διευθυντής του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους. Αυτό που με παρακίνησε να σχολιάσω το άρθρο του κυρίου Κάρτσωνα ήταν μία παράγραφος όπου ο κύριος αυτός σχολιάζει τους αρχαίους Έλληνες και τα θέματα καταγωγής-φυλετισμού.

Γράφει λοιπόν στην παράγραφο αυτή ο Κάρτσωνας:

«Ο Ελληνισμός υπήρξε από την αρχαιότητα παγκόσμιο οικουμενικό κίνημα, αφού κατά τον Ισοκράτης, Έλληνες είναι όλοι όσοι μετέχουν στην Ελληνική παιδεία (πάντα οι της Ελληνικής παιδείας μετέχοντες). Συνεπώς ο χαρακτηρισμός του Έλληνα δεν στηριζόταν σε φυλετικά χαρακτηριστικά (αίμα, καταγωγή κ.τ.λ) αλλά στην παιδεία του (πρώτος αντιρατσιστής)».

Χωρίς να γνωρίζω τον κύριο Κάρτσωνα, θέλω να πω ότι αν πραγματικά πιστεύει αυτό που έγραψε, είναι ΑΝΙΣΤΟΡΙΤΟΣ. Μπορεί ο Ισοκράτης να μην ήταν ρατσιστής με τη σημερινή έννοια του όρου (σήμερα με τον όρο «ρατσιστής» εννοούμε αυτόν ο οποίος μισεί τις άλλες φυλές) αλλά σίγουρα υπήρξε «ρατσιστής» με την πραγματική έννοια του όρου («ρατσισμός» = ράτσα+ισμός = η ύπαρξη της ράτσας-φυλής). Συνεπώς οι φυλές υπάρχουν από τη φύση.

Σίγουρα ο Ελληνισμός είχε και μία οικουμενική διάσταση είχε όμως και διάσταση ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΉ. Όσοι μετέχουν της Ελληνικής παιδείας αλλά δεν έχουν Ελληνική καταγωγή, ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ Έλληνες αλλά Ελληνίζοντες (το ίδιο έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι). Κάποιος δηλαδή που στην αρχαιότητα μετείχε της Ελληνικής παιδείας αλλά δεν είχε Ελληνική καταγωγή, ανήκε στην κατηγορία των Ελληνιζόντων (αυτοί οι οποίοι ζούσαν ΣΑΝ Έλληνες αλλά δεν ήταν Έλληνες) ενώ στα νεότερα χρόνια (και κυρίως κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821) αυτούς οι οποίοι λάτρεψαν την Ελλάδα και από όλο τον κόσμο ήρθαν στην Ελλάδα και εθελοντικά πολέμησαν υπέρ της εθνικής μας απελευθέρωσης, τους αποκαλέσαμε φιλέλληνες και όχι Έλληνες.

Πράγματι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν διασπασμένοι σε πόλεις-κράτη και είχαν διαφορετικά πολιτεύματα (Αθήνα=Δημοκρατία, Σπάρτη=Ολιγαρχία, Μακεδονία=Βασιλεία κ.τ.λ) αλλά είχαν συνείδηση ότι αποτελούν όλοι μαζί μία οργανική κοινότητα, αυτή του έθνους. Επομένως μπορεί στην Ευρώπη ο ορισμός του έθνους να προήλθε μετά τη Γαλλική Επανάσταση στην Ελλάδα όμως ως Έλληνες είχαμε πλήρη συνείδηση του εθνικισμού μας (δηλαδή της ύπαρξης μας ως ξεχωριστού και διακριτού έθνους σε σχέση με τα άλλα έθνη και τους άλλους λαούς) ήδη από την αρχαιότητα. «Έθνος» είναι το σύνολο ανθρώπων οι οποίοι έχουν κοινά χαρακτηριστικά, το όμαιμον (κοινή καταγωγή και αίμα), το ομότροπον (κοινά ήθη, έθιμα, παραδώσεις), το ομόθρησκο και το ομόγλωσσο. Η Γλώσσα και η θρησκεία μπορεί κάποια στιγμή στη διάρκεια του χρόνου να διαφοροποιηθεί (π.χ. οι Πομάκοι οι οποίοι είναι Σλαβόφωνοι και μουσουλμάνοι αλλά αρχαίας Θρακικής Ελληνικής καταγωγής ή οι τουρκόφωνοι Καραμανλήδες οι οποίοι όμως ήταν Έλληνες χριστιανοί Ορθόδοξοι και μάλιστα έγραφαν το Ιερό Ευαγγέλιο στην τουρκική γλώσσα αλλά με το Ελληνικό αλφάβητο) αλλά η καταγωγή δεν μπορεί να αλλάξει. Πράγματι κατά τη διάρκεια των χρόνων μπορεί να υπάρξουν επιμηξείες και αφομοιώσεις αλλά και πάλι οι κοινή ρίζα δεν αλλάζει.

Και όμως κύριε Κάρτσωνα. Έλληνες είναι όσοι έχουν κοινό αίμα και κοινή καταγωγή. Και ο Ισοκράτης ποτέ δεν είπε ότι «Έλληνες είναι όσοι μετέχουν της Ελληνικής παιδείας» αλλά ακριβώς το αντίθετο. Ο ρητορικός λόγος του Ισοκράτους «Πανηγυρικός» είναι αναπόσπαστο μέρος της Ελληνικής φιλοσοφικής παράδοσης που άρχισε με την προσωκρατική φιλοσοφία, ειδικότερα με τον Παρμενίδη και τον Ηράκλειτο και αφορά τη Γιγαντομαχία ανάμεσα στο Είναι και στο Φαίνεσθαι (στο τι συμβαίνει στην πραγματικότητα «Είναι» και στο τί νομίζουν οι άλλοι «φαίνεσθαι»)/.

Τί είπε στην πραγματικότητα ο Ισοκράτης στον Πανηγυρικό?

«Τοσούτον δι’ απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ’ οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκεν μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας».

«Δοκείν είναι», δηλαδή νομίζουν ότι είναι Έλληνες όσοι μετέχουν στην Ελληνική παιδεία. Στην πραγματικότητα νομίζουν ότι είναι αλλά δεν είναι. Ας δούμε τι λέει για την περίφημη αυτή φράση του Ισοκράτους ο μεγάλος και έγκριτος Γερμανός ιστορικός ULRICH WILCKEN:

«Ο Ισοκράτης αναφέρει βέβαια στον “Πανηγυρικό” του (380 π.Χ.) ότι η Αθήνα υπερέχει τόσο πολύ στην σκέψη και τον λόγο ώστε “οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας” (παρ. 50).

Ωστόσο με την φράση αυτή ο Ισοκράτης δεν θέλει να συμπεριλάβει (όπως υποστηρίχθηκε συχνά) στους Έλληνες και τους εξελληνισμένους αυτούς βαρβάρους, γιατί γι’ αυτόν οι βάρβαροι, ιδιαίτερα οι Πέρσες, εξακολουθούσαν να είναι οι “φυσικοί” εχθροί των Ελλήνων (Πανηγ. παρ. 158, πρβλ. Παναθ. παρ. 163). Το νόημα της φράσεως είναι μάλλον ότι ο Ισοκράτης θεωρεί πραγματικούς Έλληνες μόνον τους Έλληνες εκείνους που είχαν λάβει αττική μόρφωση».

Οι Έλληνες λοιπόν κατέκτησαν το Είναι (Έλληνες είναι όσοι έχουν Ελληνική καταγωγή) και ξέφυγαν από το απλό φαίνεσθαι (Έλληνες είναι όσοι έχουν Ελληνική καταγωγή και όχι μόνο όσοι έχουν Ελληνική παιδεία). Αυτοί λοιπόν που έχουν Ελληνική παιδεία χωρίς να είναι Έλληνες στην καταγωγή, καλό είναι να τους λέμε «Ελληνίζοντες» ή «φιλέλληνες» («φαίνεσθαι», συμπεριφέρονται σαν Έλληνες). Η φύση (ελληνική καταγωγή, ελληνικό αίμα) είναι η αιτία και η παίδευση (ελληνική παιδεία) το αποτέλεσμα αλλά σαφέστατα δε φτάνει από μόνη της η παιδεία.

Ας δούμε όμως τι πραγματικά έλεγε ο Ισοκράτης για τους αλλόφυλους εχθρούς των Ελλήνων:

«Έχω όμως και δια τους συμπολίτας τους ιδικούς μας να αναφέρω ανάλογα παραδείγματα. Και αυτοί δηλαδή προς μεν τους άλλους, προς όσους έχουν πολεμήσει μέχρι σήμερα, μόλις συμφιλιώνονται μαζί τους, λησμονούν την εχθρότητα που είχαν, προς τους Ασιάτας όμως ούτε και όταν ευεργετούνται από αυτούς, αναγνωρίζουν ευγνωμοσύνην. τόσον άσβεστον οργήν διατηρούν εναντίον εκείνων».

Όταν δλδ οι Έλληνες πολεμούσαν μεταξύ τους, πάντοτε αργότερα συμφιλιώνονταν αλλά δεν ξεχνούσαν ποτέ την εχθρότητα που είχαν με τους Ασιάτες (δεν έχει σημασία ο τόπος) εχθρούς τους.

«Έθνος» λοιπόν είναι το σύνολο ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή. Η λέξη όμως «έθνος» έχει και άμεση σχέση με το έθος, ήθος (τρόπος ζωής, παραδώσεις, έθιμα) κ.τ.λ. Επομένως κύριε Κάρτσωνα αφήστε τα ανιστόρητα του τύπου «ο χαρακτηρισμός του Έλληνα δεν στηριζόταν σε φυλετικά χαρακτηριστικά». Στηριζόταν στην παιδεία αλλά ΚΑΙ στην καταγωγή.

Θα συμφωνήσω ωςστόσο με ό,τι είπε ο κύριος Κάρτσωνας στη συνέχεια του άρθρου του. Ότι δηλαδή πρέπει να παλέψουμε να μην αλλοτριοθούμε από την Παγκοσμιοποίηση και να μην αφανιστούμε ως έθνος από την υπογεννητικότητα και το Δημογραφικό (θέματα για τα οποία φωνάζουν και δίνουν μάχες οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ).

.

ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΒΥΡΩΝΑ ΠΟΛΥΔΩΡΑ ΓΙΑ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.

«Το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα είναι η λαθρομετανάστευση».
«Το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα είναι η λαθρομετανάστευση. Η ανεργία, τα ναρκωτικά, η δημόσια υγεία και Παιδεία θα ήσαν ήσσονος σημασίας προβλήματα εάν δεν συνεδέοντο πολλαπλώς και αναποτρέπτως με τη λαθρομετανάστευση.
» Αμφίβολο τυγχάνει εάν έχει συνειδητοποιηθεί επαρκώς και δη από τους αρμοδίους το πολλαπλώς επικίνδυνο αυτό πρόβλημα. Και τούτο διότι έχει απαγορευθεί κάθε συζήτηση γύρω από το θέμα. Για την ακρίβεια, επιτρέπονται μόνον εγκωμιαστικές συζητήσεις για τους λαθρομετανάστες και τα προβλήματά τους.

» Άλλου είδους προβληματισμοί θεωρούνται, άμα τη διατυπώσει, ως αιρετικοί και τιμωρητέοι δια δημοσίας διαπόμπευσης. Άλλο το ζήτημα ότι την επομένη στιγμή θα ολοφύρονται οι ίδιοι οι διαπομπευτές, γιατί η “αλλοδαπή” εγκληματικότητα θα τους χτυπάει την πόρτα.
» Βέβαια, η Αριστερά “θα κάνει πάρτυ” όταν θα καίγεται η Αθήνα, η αλωθείσα και υπό κατάληψη τελούσα. Δεν εξέφρασαν, άλλωστε, ποτέ τη θλίψη τους ή την καταδίκη τους για το φαινόμενο και τις δραματικές επιπτώσεις του. Η επανάσταση κατά του αστικού καθεστώτος και κατά του εθνικού τρόπου με την αξιοποίηση “του στρατού των εισβολέων-καταληψιών” θα είναι το πιθανό ή και επιδιωκόμενο γεγονός.

» Όπως κατεβαίνουμε την Σοφοκλέους και περνούμε την Αιόλου και την Αθηνάς βλέπουμε την αλήθεια. Τη δραματική και απειλητική αλήθεια.

» Μενάνδρου, Γερανίου, Κλεισθένους, Σωκράτους, αριστερά Λεωχάρους (όπου στο στενάκι βρίσκεται το Α.Τ. και Τ.Α. Ακροπόλεως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΩΣ), Μοναστηράκι, Πετράλωνα, Θησείο, Ομόνοια, Κοτζιά, (Θεάτρου) και στη συνέχεια ΒΔ Πατησίων, Γ΄ Σεπτεμβρίου, Αχαρνών, Λένορμαν, Βάθη, Μεταξουργείο, Πατήσια, Άγιο Παντελεήμονα (όπου και βρίσκεται το Α.Τ. και Τ.Α. Παντελεήμονος, πάλι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΩΣ), Κυψέλη, εκτός από τα γνωστά και παραδοσιακά “άβατα και άδυτα” της Κουμουνδούρου, του Πολυτεχνείου και των Εξαρχείων (όπου και εκεί Α.Τ. και Τ.Α. βρίσκονται επίσης ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΩΣ) είναι οι υπό κατάληψη περιοχές. Η μισή Αθήνα υπό κατάληψη.

» Εκεί βλέπεις το δράμα ιδίοις όμμασι. Εκεί βλέπεις τα graffities, που δηλούν σήματα ύπαρξης “στεκιών” ή “διανομής δόσεων”. Δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά αθώο graffity που απεφάσισαν κάποια μεμονωμένα και αργόσχολα νεαρά άτομα να αποτυπώσουν χάριν καλαισθησίας στον τοίχο.

» Βλέπεις την εγκατάλειψη της γειτονιάς και των πολυκατοικιών από τους χθεσινούς ενοίκους, εκεί βλέπεις ομίλους 3-5 νεαρών ατόμων (συνήθως μελαψής απόχρωσης) να στέκονται ή να κινούνται νωχελικά στις γωνίες των δρόμων, να παρατηρούν ασκαρδαμυκτί και να επιλέγουν στόχους.

» Εκεί κυρίως διαμένουν για την ακρίβεια στοιβάζονται, οι αλλοδαποί, σε καταλύματα ημιπαρανόμων μισθώσεων (γιατί οι ιδιοκτήτες δεν δηλώνουν τη μίσθωση ή γιατί μισθώνουν το διαμέρισμα “με το κεφάλι”) ή και καταλήψεων σε εγκαταλελειμμένα υπόγεια ή και ανώγεια πεπαλαιωμένων κτηρίων.

» Ούτε λόγος για καταγραφή ή απογραφή του αριθμού (και των άλλων στοιχείων) των διαμενόντων σε κάθε πολυκατοικία ή γειτονιά. Το εμπόριο αγαθών, τροφίμων και βιομηχανικών προϊόντων είναι “εσωτερικού κυκλώματος”. Ουδείς έμπορος γηγενής κάνει τζίρο από αυτούς. Όλες οι μορφές εγκλήματος ευδοκιμούν εκεί.

» Η “κοινωνία” εκεί είναι άθροισμα πολλαπλών εθνοτικών, φυλετικών, θρησκευτικών, γεωγραφικών, κουλτουριστικών κοινωνιών. Κίνδυνοι υγείας, από ανύπαρκτες προϋποθέσεις και συνθήκες υγιεινής, άμεσοι.

» Τονίζω, όλες οι μορφές εγκλήματος. Από την επαιτεία, τις μικροκλοπές, τις διαρρήξεις, τις αρπαγές τσαντών και τις μικροληστείες στον δρόμο, τις ένοπλες ληστείες, τις κλοπές οχημάτων, τις βιαιοπραγίες και τις σωματικές βλάβες (έργω και λόγω εξυβρίσεις δεν λογίζονται πλέον ως αδικήματα, διότι απερροφήθη ο άδικος χαρακτήρας τους από την “κοινωνική προσφορότητα” της πράξεως), μέχρι βαρέα εγκλήματα οργανωμένου τύπου.

» Μία είναι η παραδεκτή νομιμότητα εκεί: ο νόμος του πιο δυνατού ή του πιο αδίστακτου. Οι μικρές, με τάση να γίνουν μεγάλες, και ποικίλες συμμορίες φυτρώνουν σε όλο το πεδίο σαν μανιτάρια.

» Ο αριθμός των λαθρομεταναστών (νομιμοποιηθέντων και μη) των διαβιούντων στην Αθήνα (την ως άνω “καταληφθείσα”) υπολογίζεται γύρω στις 800.000. Τα “ποιοτικά” τους χαρακτηριστικά: Απελπισμένοι, άρρωστοι, άνεργοι, άστεγοι, γονείς (με γάμο ή χωρίς) μικρών παιδιών, αδέλφια ανήλικα ή στην εφηβεία, ευεπίφοροι στην μίσθωση των εγκληματικών υπηρεσιών τους σε πρώτη ζήτηση (οι σχετικές και όχι αξεπέραστες δυσκολίες έγκειται μόνον στο ύψος της αμοιβής του προσλαμβανομένου).

» Αυτός ο αριθμός των επήλυδων δεν είναι ένα απλό μέγεθος. Δεν είναι κάτι σαν μια “υπεργεννητικότητα” των κατοίκων της Αττικής από το 1990 μέχρι το 2006. Είναι κάτι άλλο. Που απαιτεί (για να μην μετατρέπουμε την εισήγηση σε κοινωνιολογική μελέτη) πρόσθετο αστυνομικό προσωπικό προκειμένου να αντιμετωπισθεί το σε απίθανα μεγέθη αυξηθέν και προσφάτως προστεθέν αστυνομικό έργο.

» Καμία συζήτηση δεν γίνεται, ούτε απλή αναφορά καν, για την κατάσταση που επικρατεί στην Αθήνα, η οποία κατά πάσαν μέτρηση δεν δημιουργήθηκε το τελευταίο δεκάμηνο. Συζήτηση ή ψέλλισμα για τη λαθρομετανάστευση είναι απηγορευμένη “διά ροπάλου”. Όχι να μας πουν και ξενόφοβους ή ρατσιστές!!!

» Οι πάντες (πολιτικοί, θρησκευτικοί, τοπικοί, ακαδημαϊκοί, πνευματικοί και δημοσιογραφικοί άρχοντες) ασκούνται σε υποκριτικές ρητορικές φιλανθρωπίας και συμπόνιας. Έννοιες ξεχασμένες όμως για τους δυστυχείς “ιθαγενείς”.

» Γι’ αυτούς η προτεινόμενη λύση είναι η απαγόρευση κυκλοφορίας στην παλιά τους γειτονιά, ή άνευ αντιστάσεως παράδοση των κινητών πραγμάτων, χρημάτων, ρούχων, κινητών τηλεφώνων προκειμένου να σώσουν την πολύτιμη μεν, αλλά χωρίς αξιοπρέπεια πλέον χαρισθείσα από τους μεγάθυμους κακοποιούς, ζωής τους. “Ζωή στα γόνατα” προ του κουκουλοφόρου του κραδαίνοντας τις “μολότοφ” ή των πολιτικών προστατών του, ιδού η συνταγή και η καινούργια πρόταση πολιτισμού και επιβίωσης!!!

» Προτείνεται επίσης και ο “σιδηρόφρακτος εγκλεισμός” των παλαιών, των αυτοχθόνων και των δήθεν ελεύθερων πολιτών στα σπίτια τους. Των εναπομεινάντων, γιατί οι πολλοί έχουν μετοικήσει ήδη για άλλες περιοχές, πιο “καθαρές “. Είναι εκεί, στην κάτω Αθήνα, η διοίκηση της φιλανθρωπίας και της κοινωνικής πρόνοιας, που οργανώνει συσσίτια και φιέστες και θεάματα υπέρ των εισβολέων-καταληψιών ως κακέκτυπο και φάρσα των παλαιών “βασιλικών δραστηριοτήτων”.

» Των πραγμάτων ούτως εχόντων, αστυνόμευση δεν μπορεί να γίνει εύκολα και κυρίως συμβιωτικά με το έγκλημα. Τα σκουπίδια είναι πολλά και το χαλί μικρό. Το κοινωνικό φαινόμενο είναι απείρως μεγαλύτερο από το υποπροϊόν της εγκληματικότητας. Η ανισότητα είναι δυσμενέστατη συνθήκη σε βάρος του θεσμού (της Αστυνομίας) που καλείται να αποκρούσει την εγκληματικότητα σαν χιονοστιβάδα στη βάση του βουνού. Λύση αδύνατη. Το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα. Ήδη είναι πολύ αργά».

Το παραπάνω συγκλονιστικό κείμενο που διαβάσατε, με το οποίο κάθε λογικός άνθρωπος δε μπορεί παρά να συμφωνήσει, είναι τα πιο σημαντικά σημεία μιας έκθεσης που συνέταξε το 2006, ο τότε υπουργός Δημοσίας Τάξεως κ. Βύρων Πολύδωρας. Η έκθεση αυτή, που κάθε άλλο παρά απόρρητη ήταν, ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ, προφανώς γιατί κανείς δεν δέχθηκε να την δημοσιεύσει, προς δόξαν της μαρξιστικής ιδεολογικής -και όχι μόνον- τρομοκρατίας που καταδυναστεύει την πατρίδα μας (εν τέλει δημοσιεύθηκε στις 26 Μαΐου 2009, στην εφημερίδα «Ελεύθερος» και στις 31 Μαΐου στο «Παρόν»). Η έκθεση αυτή εξηγεί, σε μεγάλο βαθμό, και τις φαινομενικώς ακατανόητα λυσσώδεις επιθέσεις που δεχόταν ο Πολύδωρας, από το σύνολο των ΜΜΕ και του πολιτικού κόσμου και τις απόπειρες γελοιοποιήσεώς του. Δείχνει, επίσης, ότι υπάρχουν -ελάχιστοι είναι αλήθεια- σωστοί πατριώτες ακόμη και μέσα στα κόμματα του κατεστημένου, αλλά όσο παραμένουν εκεί μέσα. χάνονται!

.

Άρθρο για την εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών.

Το πρόβλημα της παράνομης μεταναστεύσεως στην Ελλάδα δεν είναι ένα ζήτημα αρχής ή ιδεολογίας, αλλά ένα πρόβλημα πολιτικής, αν κανείς δεχτεί ως δεδομένο ότι υφίσταται συντεταγμένο εθνικό κράτος. Αν υπάρχει κράτος, τότε υπάρχουν και σύνορα. Ως γνωστόν, τρία είναι τα στοιχεία που ορίζουν την ύπαρξη ενός κράτους: η ύπαρξη εδάφους, και δη ορισμένου, η ύπαρξη λαού που κατοικεί στο έδαφος αυτό, και η ύπαρξη εξουσίας που ασκείται εντός των ορίων του εδάφους και υπέρ του λαού. Και αν υπάρχει κράτος, υπάρχει και η νομική διάκριση “ημεδαπού” και “αλλοδαπού”, διάκριση καθ’ όλα θεμιτή και θεμελιωμένη στο Σύνταγμά μας. Κάθε πολιτική λοιπόν που ασκείται εντός των ορίων του Ελληνικού Κράτους θα έπρεπε, για να είναι νόμιμη και νομιμοποιημένη, να στοχεύει στην εξυπηρέτηση των βραχυπρόθεσμων, μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων του Ελληνικού λαού.

Θεωρώντας ως βάση τα ανωτέρω, το ζητούμενο της χάραξης μίας μεταναστευτικής πολιτικής αποσαφηνίζεται: η μετανάστευση βλάπτει ή ωφελεί στα συμφέροντα του Ελληνικού λαού; Η ερώτηση αυτή, όπως θα καταστεί σαφές κατωτέρω, δεν έχει μία αρνητική ή θετική απάντηση, αλλά μάλλον χρειάζεται ποσοτικές και ποιοτικές προσεγγίσεις, δηλ. δεν απαντιέται με “ναι” ή με “όχι”, αλλά μάλλον ρωτώντας “πόσοι” και “ποιοι”. Από το σημείο αυτό και πέρα ξεδιπλώνονται μία σειρά “αντιρατσιστικών” μύθων – επιχειρημάτων που στοχεύουν στο να πείσουν αφ’ ενός ότι “οι μετανάστες είναι καλοί και χρήσιμοι” και αφ’ ετέρου ότι όποιος μιλά εναντίον της αθρόας μεταναστεύσεως είναι “ρατσιστής” ή τουλάχιστον “ξενοφοβικός”.

Τα “αντιρατσιστικά” επιχειρήματα αναπτύσσονται ως ακολούθως:

“Οι λαθρομετανάστες δεν ευθύνονται για την αύξηση της εγκληματικότητας”

Σε μία πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου οι Έλληνες χαρακτηρίζονται από τους Ευρωπαίους – εφευρέτες του ρατσισμού, ως “ο πιο ξενοφοβικός λαός” στην Ευρώπη και τούτο διότι, κατά ποσοστό ανώτερο του 80%, υποστηρίζουν ότι “οι αλλοδαποί τελούν περισσότερα αδικήματα από τον μέσο Έλληνα”.

Δυστυχώς για το Ευρωβαρόμετρο, η κρίση αυτή των Ελλήνων είναι ακριβής: χωρίς κανείς να υποστηρίζει ότι όλοι οι παράνομοι μετανάστες είναι εγκληματίες, αν και όλοι είναι παραβάτες του ποινικού μας νόμου εφ’ όσον παράνομα εισήλθαν, παραμένουν και εργάζονται στην χώρα μας, τα στοιχεία του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως φανερώνουν ότι ενώ οι λαθρομετανάστες αποτελούν περίπου το 10-12% του πληθυσμού, τελούν το 36,3% των ανθρωποκτονιών, το 31,5% των ληστειών, το 27,4% των αδικημάτων σεξουαλικής εκμεταλλεύσεως και το 58,2% των αδικημάτων λαθρεμπορίου (στοιχεία εγκληματικότητας για το πρώτο πεντάμηνο του 1999).

Άρα οι λαθρομετανάστες, και αυτό είναι γεγονός, εγκληματούν ποσοστιαία περισσότερο από τους Έλληνες και επιβαρύνουν τους δείκτες της εγκληματικότητας. Η “αντιρατσιστική” επιχειρηματολογία, μετά την συντριβή της από τα στατιστικά στοιχεία, συνήθως αναδιπλώνεται ως εξής:

Άλλο «αντιρατσιστικό» επιχείρημα: “Πράγματι οι λαθρομετανάστες εγκληματούν, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί είναι φτωχοί, μη εντεταγμένοι, απόβλητοι κ.λπ”.

Πέραν του ότι τα επιχειρήματα αυτά απηχούν αντεγκληματικές πολιτικές μάλλον χρεοκοπημένες, μετακινούν το αρχικό ερώτημα “είναι προς το συμφέρον του Ελληνικού λαού η λαθρομετανάστευση;” και το μετατρέπουν “τώρα που συνέβη η λαθρομετανάστευση, πώς θα την αντιμετωπίσουμε καλλίτερα;”. Το επιχείρημα αυτό είναι βαθιά αντιδημοκρατικό, αφού αποπειράται να θεωρήσει ότι μία κατάσταση παρανομίας γίνεται ένα δεδομένο που πρέπει πλέον να νομιμοποιηθεί. Εξάλλου είναι σταθερό σημείο ενός ορισμένου πολιτικού λόγου που αναπτύσσεται τελευταία, κυρίως από το κυβερνών κόμμα, να θεωρεί τα πάντα μη αναστρέψιμα: μη αναστρέψιμη η ένταξή μας σε μία Ομοσπονδιακή Ευρώπη, μη αναστρέψιμη η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση, μη αναστρέψιμη η λαθρομετανάστευση, μη αναστρέψιμη η κατοχή της Κύπρου κ.ο.κ.

Ευτυχώς που όλοι γνωρίζουμε, ειδικά στην Ελλάδα των χιλιάδων ετών ιστορίας, ότι όλα γίνονται και όλα ανατρέπονται. Μεγάλο πράγμα η ιστορική μακροθυμία! Παρέχει στους λαούς μία άλλη αίσθηση του ιστορικού χρόνου και των δυνατοτήτων τους.

Άλλο «αντιρατσιστικό» επιχείρημα:  “Οι λαθρομετανάστες δεν δημιουργούν ανεργία, γιατί κάνουν δουλειές που δεν κάνουν οι Έλληνες”.

Εδώ υφίστανται δύο λανθασμένες θέσεις: η μία εκφράζεται με το σύνθημα “Κάθε μετανάστης, ένας Έλληνας άνεργος”, η άλλη με το παραπάνω επιχείρημα. Η αλήθεια είναι ότι, όπως προκύπτει από την έρευνα του καθηγητή Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Α.Σαρρή, για κάθε 5 μετανάστες, χάνουν την δουλειά τους 2 Έλληνες. Η έρευνα αυτή δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 18-11-1998, εκτενή ανάλυση δε των στοιχείων της, όπως και στοιχείων για την εγκληματικότητα κάνει ο Γιάννης Κολοβός στις “Ελληνικές Γραμμές”, τεύχη 8, 11 και 19.

‘Αρα η θέση αυτή των “αντιρατσιστών” είναι αφ’ ενός εσφαλμένη και αφ’ ετέρου ανυποστήρικτη. Και τούτο διότι με το προισχύσαν νομοθετικό καθεστώς, υπήρχε η πρόβλεψη και η δυνατότητα να προσδιορισθούν οι πραγματικές ανάγκες της Ελληνικής οικονομίας σε αλλοδαπή εργατική δύναμη. Διότι ο εργοδότης αναζητώντας εργατικό δυναμικό, υπέβαλε αίτηση στον ΟΑΕΔ, ο οποίος αν δεν είχε το κατάλληλο για την εξυπηρέτηση της αιτήσεως προσωπικό, τότε επέτρεπε την μετάκληση αλλοδαπών εργαζομένων.

Εάν λοιπόν ετηρείτο αυτή η διαδικασία, τότε θα είχαμε αφ’ ενός νόμιμη είσοδο και εργασία αλλοδαπών στην χώρα μας και αφ’ ετέρου θα ήταν διαπιστωμένες με τον ασφαλέστερο τρόπο οι ανάγκες της Ελληνικής οικονομίας σε αλλοδαπή εργατική δύναμη.

Σήμερα, όμως με τον τρόπο που εισέρχονται οι λαθρομετανάστες, οι Έλληνες εργαζόμενοι υφίστανται αθέμιτο ανταγωνισμό εργασίας καθώς τα μεροκάματα πέφτουν, οι λαθρομετανάστες δέχονται να απασχολούνται ανασφάλιστοι, η δε αγορά εργασίας αποσυντίθεται. Αν η ιδέα πίσω από την ανοχή αυτού του είδους μεταναστεύσεως είναι να δημιουργηθεί μία παγκόσμια αγορά εργασίας, στην οποία τα μεροκάματα του εργαζομένου στην ‘Αλμα ‘Ατα του Καζακστάν και στο Ουλάν Μπατόρ της Μογγολίας θα είναι ίδια με αυτά στην Αθήνα, ανεξαρτήτως του ουτοπιστικού και ανέφικτου του πράγματος, ο τρόπος για να γίνει αυτό δεν είναι να συνθλιβούν οι εργασιακές συνθήκες στην Ελλάδα. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας και το υψηλότερο ποσοστό πολιτών που διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχιας στην Ευρώπη.

Αντιστοίχου υφής με τα ανωτέρω επιχειρήματα όμως ακούγονται για τα ασφαλιστικά ταμεία (“αν τους νομιμοποιήσουμε, θα σωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία από τις καταβολές των εισφορών τους”). Αυτού του τύπου οι αποσπασματικές προσεγγίσεις μας αφήνουν κυριολεκτικά άφωνους: είναι δυνατόν υπεύθυνοι πολιτικοί ή διοικούντες δημόσιους ασφαλιστικούς οργανισμούς να λένε τέτοια πράγματα; Έχει υπολογιστεί άραγε το κόστος νοσηλείας και φαρμάκων που χορηγείται δωρεάν στους παράνομους μετανάστες επί χρόνια; Έχει υπολογιστεί το κόστος για την αντιμετώπιση του εγκλήματος που παράγεται από λαθρομετανάστες (αστυνομία, δικαστήρια, φυλακές, απελάσεις); Έχει υπολογιστεί το κόστος για την δωρεάν δημόσια εκπαίδευση που απολαμβάνουν στην Ελλάδα οι λαθρομετανάστες χωρίς να φορολογούνται; Δεν επιτρέπεται να υπολογίζεις έσοδα χωρίς να συνυπολογίζεις έξοδα.

Περαιτέρω οφείλουμε κάποια στιγμή να αντιληφθούμε και να συνυπολογίσουμε και την γεωπολιτική θέση της χώρας μας. Η Ελλάς δεν είναι Βέλγιο, ούτε Δανία, ούτε Ελβετία. Βρίσκεται τοποθετημένη στις πύλες της Ευρώπης, συνορεύει με την Ασία και τον μουσουλμανικό κόσμο προς Ανατολάς, ενώ προς Βορράν συνορεύει με τις Βαλκανικές χώρες που όλες τους σχεδόν βρίσκονται σε μεγάλη πολιτική αστάθεια, με συγκρούσεις που έχουν εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά.

Σήμερα, το Παρίσι περιβάλλεται από προάστια τα οποία έχουν καταληφθεί από συμμορίες νεαρών μεταναστών και όπου πλέον ο νόμος και η τάξη έχουν εξοβελιστεί. Αυτή η κατάσταση είναι πράγματι ένα μεγάλο πρόβλημα για την Γαλλία και για το Παρίσι, εξακολουθεί όμως να μην είναι ένα πρόβλημα εθνικής ασφαλείας. Δεν θα ισχύει όμως το ίδιο για τα Ιωάννινα, την Φλώρινα, την Θράκη ή την Αθήνα. Μία τέτοια εξέλιξη κοινωνικών συγκρούσεων, και δη με μετανάστες που οι χώρες καταγωγής τους συνορεύουν με την Ελλάδα, και με τις οποίες η Ελλάς έχει εδαφικές διαφορές, θα αποτελέσει όχι ένα κοινωνικό πρόβλημα, αλλά θα απειλήσει την ίδια την εθνική ασφάλεια.

Όλα τα ανωτέρω δεν πρέπει να εκληφθούν ως υπεράσπιση μίας “μηδενικής” μεταναστευτικής πολιτικής, αλλά αντίθετα ως υποστήριξη χαράξεως μίας ορθολογικής μεταναστευτικής πολιτικής. Ορθολογική μεταναστευτική πολιτική σημαίνει ότι το Ελληνικό Κράτος πρέπει να αποφασίσει πόσους και ποιούς μετανάστες χρειάζεται.

Εφ’ όσον λοιπόν δεν υφίστανται ορθολογικά επιχειρήματα υπέρ της αποδοχής της αθρόας λαθρομεταναστεύσεως, τότε γιατί υπάρχει αυτή η ανοχή; Και γιατί δεν εφαρμόζεται ο νόμος που απαιτεί να απελαθούν όλοι οι παράνομοι μετανάστες;

Εδώ πλέον ο “αντιρατσιστικός” λόγος έχοντας απωλέσει κάθε ορθολογικό άλλοθι, μασκαρεύεται έναν ανθρωπιστικό λόγο: “φτωχοί άνθρωποι είναι, παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, εμείς, που ιστορικά είμαστε φιλόξενος λαός, ας τους δώσουμε ό,τι μπορούμε”.

Ομολογώ ότι αυτό είναι ένα επιχείρημα που δεν με αφήνει ασυγκίνητο, που κανέναν δεν θα έπρεπε να αφήνει ασυγκίνητο. Το Ελληνικό Κράτος όμως έχει άραγε τόσο πλούτο, η Ελληνική κοινωνία τόση αντοχή, ώστε να μπορεί να διαθρέψει και να μοιράσει; Και αν πρέπει να μοιράσουμε πλούτο, τότε οι προτεραιότητές μας που βρίσκονται; Στην υποστήριξη του Αλβανού λαθρομετανάστη ή του συμπαθεστάτου καθ’ όλα Αφγανού πρόσφυγα, ή στην υποστήριξη του Έλληνα ανέργου, της ανύπαντρης και άνεργης Ελληνίδας μητέρας, των πτωχών, αναξιοπαθούντων και ασθενών συμπατριωτών μας;

Με βάση το κριτήριο της υπάρξεως ενός Ελληνικού κράτους, αυτό το συγκλονιστικό πράγματι ανθρωπιστικό επιχείρημα, πάλι θα απαντηθεί υπέρ των πληττομένων και ανήμπορων συμπατριωτών μας και όχι υπέρ των πληττομένων και ανήμπορων αλλοδαπών. Μακάρι η Ελλάς να είχε επιλύσει τα δικά της προβλήματα για να μπορεί να επιλύσει και τα προβλήματα των άλλων λαών. Απέχει όμως πολύ από έναν τέτοιο στόχο.

‘Αρα λοιπόν ο “αντιρατσιστικός” λόγος αποδεικνύεται ανορθόλογος και ψευδοανθρωπιστικός. Αν ο “αντιρατσιστικός” λόγος ήθελε να είναι έντιμος, θα έπρεπε να ξεμασκαρευτεί και να φανερώσει τις πραγματικές του ιδεολογικές διαστάσεις, δηλαδή να φανερώσει το αληθινό του πρόσωπο, αυτό του υπηρέτη της Παγκοσμιοποιήσεως.

Και ας μου επιτραπεί να ξεκαθαρίσω αυτό που εννοώ. Οι βασικές αρχές της υπάρχουσας Ελληνικής Πολιτείας προκύπτουν από το ίδιο το Σύνταγμα: “όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους” (άρθρο 1, παρ. 3 του Συντάγματος). Το Κράτος είναι εθνικό, είναι συντεταγμένο, έχει σύνορα, η δε διάκριση μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών είναι μία νομική διάκριση με ουσιαστικό περιεχόμενο, η οποία αναγνωρίζεται από το ίδιο μας το Σύνταγμα, το οποίο αλλού μιλά για “Έλληνες” και αλλού χρησιμοποιεί τον όρο “καθένας” ή “όλοι”, όταν θέλει να αναφερθεί σε δικαιώματα τα οποία απολαμβάνουν όλοι οι ευρισκόμενοι στην Ελληνική Επικράτεια, και όχι μόνον οι Έλληνες.

.

Δημογραφικό πρόβλημα.

Με τον όρο δημογραφικό πρόβλημα εννοούμε την υπογεννητικότητα ή την υπεργεννητικότητα που εμφανίζει ένας πληθυσμός. Το δημογραφικό έχει αρχίσει να αποτελεί έντονο εθνικό, κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας ήδη από της αρχές της δεκαετίας του 80. Αν και τόσο σοβαρό ζήτημα ο λαός δεν είναι ενημερωμένος για αυτό καθώς και οι κυβερνήσεις αδιαφορούν και αδρανούν. Ένας διάσημος Γάλλος δημοσιογράφος, ο Αλφρέ Σοβί χαρακτήρισε το δημογραφικό ως ένα πρόβλημα που εκδικείται βάναυσα αυτούς που το αγνοούν.

Για να ανανεώνεται ένας πληθυσμός απαιτείται να έχει δείκτη γονιμότητας (δηλαδή αριθμό απογόνων για κάθε γυναίκα) τουλάχιστον 2,1. Στην περίπτωση της Ελλάδας αυτός υπολογίζεται στο 1,3. Το νούμερο αυτό είναι πολύ μικρό και δυστυχώς πλασματικό. Αυτό γιατί στις 101.000 γεννήσεις ανά χρόνο υπολογίζονται και αυτές των αλλοδαπών που αποτελούν 1,1 εκατομμύρια σύμφωνα με την ΕΣΥΕ ενώ στην πραγματικότητα μαζί με τους λαθρομετανάστες ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια. Έτσι, αφού τουλάχιστον 30.000 είναι οι γεννήσεις των αλλοδαπών, προκύπτει ευθύς αμέσως ότι ο δείκτης γεννητικότητας της Ελλάδας πέφτει στο 0,9 που αποτελεί τον τρίτο χειρότερο του κόσμου μετά από τη Σερβία και την Βουλγαρία. Η υπογεννητικότητα αυτή σε σχέση με τη συνεχή αύξηση του ορίου ηλικίας οδηγεί τον ελληνικό πληθυσμό σε γήρανση. Ένας τέτοιος πληθυσμός όπως είναι αναμενόμενο δεν μπορεί να έχει εξέλιξη.

Σε συνδυασμό με την λαθρομετανάστευση, η γήρανση του πληθυσμού έχει επιπτώσεις και στο ασφαλιστικό καθώς δεν υπάρχουν εργαζόμενοι να χρηματοδοτούν τα ασφαλιστικά ταμεία. Ενδεικτικά, ενώ το 1950 αντιστοιχούσε 1 συνταξιούχος προς 17 εργαζόμενος το 1990 η αναλογία αυτή έπεσε στο 1 προς 2,8 γενικά για τους συνταξιούχος και για αυτούς του ΟΓΑ σε 1 συνταξιούχος προς 2,2 αγρότες. Τα πράγματα δυστυχώς είναι δυσοίωνα για το μέλλον, καθώς σύμφωνα με έρευνα της Ελληνικής Γεροντολογικής Εταιρίας οι γέροντες άνω των 65 ετών που το2002 ήταν το 19% του πληθυσμού, θα αποτελούν το 25% το 2020 και το 31,7% το 2035! Από την άλλη έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά κάτω των 14 ετών από το 16,4% του πληθυσμού των Ελλήνων θα πέσουν στο 14,9%.

Επιπτώσεις του δημογραφικού προβλήματος.
Όλα τα παραπάνω έχουν σημαντικές επιπτώσεις σε εθνολογικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Σε εθνολογικό αφορούν κυρίως στην αλλοίωση της φυλής, αλλά και σε προβλήματα άμυνας καθώς δεν θα υπάρχουν μελλοντικά νέοι να επανδρώσουν τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού. Λόγω της υπογονιμότητας του ελληνικού λαού, της υπεργεννητικότητας των μεταναστών, την ελαστική μεταναστευτική πολιτική της χώρας μας, αλλά και των παράνομων ελληνοποιήσεων υπολογίζεται (από την Eurostat) ότι στην Ελλάδα το 2015 1 στους 4 κατοίκους θα είναι αλλοδαπός και το 2025 1 στους 3!!

Το γεγονός αυτό προμηνύετε και από το ότι 1 στους 4 μαθητές πλέον είναι αλλοδαπός. Εκτός από τη δραματική κατάσταση που εξελίσσεται εντός συνόρων, το δημογραφικό θέτει σε κίνδυνο την Ελλάδα και λόγω των γειτόνων της. Συγκεκριμένα, πρόβλημα υπάρχει λόγω της υπεργεννητικότητας κυρίως της Τουρκίας και της Αλβανίας. Ο δείκτης γονιμότητας της Τουρκίας είναι 3,8 και της Αλβανίας 3,1, ενώ των Αλβανών του Κοσόβου 4,3!! Τι σημαίνουν όλα αυτά σε απόλυτους αριθμούς; Ότι το 2025 ο ελληνικός πληθυσμός θα μειωθεί στα εννέα εκατομμύρια (με το 1/3 μετανάστες), την ώρα που ο τουρκικός πληθυσμός θα έχει φθάσει τα 100 εκατομμύρια και ο πληθυσμός της Αλβανίας τα 12 εκατομμύρια (χωρίς να υπολογίζεται ο αλβανικός πληθυσμός του Κοσόβου που όπως παν τα πράγματα δεν θα αργήσει να ενταχθεί στην Αλβανία). Όπως είπαμε, λόγω της υπογεννητικότητας ο Ελληνικός Στρατός θα έχει έλλειψη σε έμψυχο δυναμικό, καθώς εκτός από το μικρό μέγεθος του πληθυσμού θα υπάρχουν ακόμα λιγότεροι νέοι, ενώ οι γειτονικές χώρες θα μπορούν να δημιουργήσουν πολυπληθέστερους στρατούς.
Σημαντική είναι και η επίπτωση του δημογραφικού, σε συνδυασμό με εσφαλμένες μεταναστευτικές πολιτικές και λαθρομετανάστευση είναι και το μειονοτικό ζήτημα. Ήδη οι Τούρκοι ζητούν να μετατραπεί η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης σε τουρκική. Τι τους εμποδίζει να κάνουν μία ανεξέλεγκτη μετανάστευση στη χώρα αν η Τουρκία εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και λόγω της γρήγορης αύξησης του πληθυσμού τους να δημιουργήσουν μειονοτικά ζητήματα.

Όπως έχει αναφερθεί και πιο πάνω το δημογραφικό σε συνδυασμό με τη λαθρομετανάστευση ευθύνεται και για την επικείμενη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος. Οι λαθραίοι μετανάστες εργάζονται για πολλές ώρες με εξευτελιστικούς μισθούς και φυσικά χωρίς ασφάλεια. Έτσι, οι Έλληνες εργάτες που ζητούν να είναι ασφαλισμένοι δυσκολεύονται να βρουν δουλειά (γεγονός που αποτελεί και αιτία του δημογραφικού, όπως θα δούμε παρακάτω). Εκτός αυτού οι λαθρομετανάστες απολαμβάνουν ιατρικές υπηρεσίες στα κρατικά νοσοκομεία οδηγώντας το ασφαλιστικό σε ακόμα μεγαλύτερο αδιέξοδο.

Αίτια του δημογραφικού προβλήματος.
Τα αίτια του προβλήματος είναι ποικίλα. Αυτά μπορούν να χωριστούν κυρίως παθολογικά και σε κοινωνικά. Τα παθολογικά οφείλονται στις συνθήκες που επικρατούν στο περιβάλλον και στον τρόπο ζωής των σημερινών Ελλήνων, που κινδυνεύει να γίνει ασθενικός. Συγκεκριμένα. λόγω της συχνής έκθεσης των ατόμων σε ακτινοβολίες, είτε μέσω των κινητών, είτε μέσω του ήλιου κλπ, οδηγούν τους νέους και τις νέες σε ανικανότητα τεκνοποίησης. Ο διάσημος Αμερικάνος γυναικολόγος Μπέσλευ προειδοποιεί πως Ευρώπη και Βόρεια Αμερική θα εμφανίσουν πανδημία στείρωσης μέχρι το 2025.

Όσον αφορά στον τρόπο ζωής των σημερινών Ελλήνων, αυτός σε ένα μεγάλο βαθμό περιλαμβάνει υψηλό άγχος, συνεχές τρέξιμο για τις δουλειές και συνεπώς καθόλου χρόνο για την περιποίηση του εαυτού. Επίσης το υπερβολικό κάπνισμα, η συχνή κατανάλωση αλκοόλ καθώς και η κακή διατροφή δημιουργούν με τη σειρά τους ασθενικές καταστάσεις.

Τα κοινωνικά αίτια είναι πολυπληθέστερα σε σχέση με τα παθολογικά. Πρώτη στη λίστα είναι η ανεργία. Οι οικογένειες που δεν είναι οικονομικά εύπορες ώστε να μπορούν να εξασφαλίσουν μια καλή ζωή για τα παιδιά τους είναι λογικό να μη προτίθενται να κάνουν παιδιά. Όπως είναι γνωστό και ευκόλως κατανοητό στην ανεργία σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν οι λαθρομετανάστες που παίρνουν τις δουλειές των Ελλήνων εργατών. Εκτός από τους εργάτες όμως πλήττονται και άλλοι τομείς της οικονομίας όπως το εμπόριο, με το λαθρεμπόριο των Κινέζων (κυρίως) πλανόδιων.

Άλλη σημαντική αιτία είναι ο σημερινός τρόπος ζωής που οδηγεί τις γυναίκες να βάζουν ως πρώτο στόχο την καριέρα και όχι την οικογένεια. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι το 1980 οι γυναίκες τεκνοποιούσαν στα 24 τους, ενώ το 2005 στα 32. αυτό είναι ένα σημαντικό πρόβλημα, καθώς η καλύτερη λύση για το δημογραφικό δεν είναι τόσο η αύξηση του αριθμού των απογόνων, όσο η μείωση της γενιάς, που όπως είδαμε από τα 24 χρόνια έφτασε στα 32 μέσα σε 25 χρόνια.
Σημαντικός ρόλο έχει και ο μεγάλος αριθμός των εκτρώσεων που στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα είναι 17πλάσιος από αυτόν τον Ολλανδών και 13πλάσιος από των Γερμανών!! Οι εκτρώσεις εκτός των άλλων σύμφωνα με τους γυναικολόγους οφείλονται για το 40% της υπογονιμότητας των ζευγαριών λόγω παθολογικών καταστάσεων που δημιουργούν. Τέλος, σημαντικότατη αιτία της υπογονιμότητας στην Ελλάδα είναι το γεγονός ότι δεν τηρείται η νομοθεσία για τις εργαζόμενες μητέρες. Αυτές συχνά δεν παίρνουν τις απαιτούμενες άδειες εγκυμοσύνης ή ακόμα εκδιώκονται από τις δουλείες τους σε περίπτωση που κυοφορήσουν.

Προτεινόμενα μέτρα.
Το δημογραφικό πρόβλημα τρώει σιγά-σιγά το έθνος μας από μέσα του χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Για το λόγο αυτό απαραίτητο είναι να ληφθούν κάποια μέτρα για την αντιμετώπισή του. Το θέμα αυτό απασχόλησε μία διακομματική επιτροπή στη Βουλή η οποία στις 10 Φεβρουαρίου 1993 κατέληξε σε ένα πόρισμα για τη λύση του δημογραφικού. Η προτάσεις ήταν καλές και κυρίως αποτελούσαν και αποτελούν επιτακτική ανάγκη.

Προέβλεπε χρηματικές διευκολύνσεις, διευκολύνσεις στην προσοχή των παιδιών κατά τις ώρες που θα εργάζονταν και οι δύο γονείς κ.α. Αίσθηση όμως προκαλεί το μέτρο νούμερο 8 που δείχνει πόσο απειλητική είναι η αθρόα είσοδος λαθρομεταναστών στην χώρα (σημειώστε ότι το πόρισμα το υπέγραψε και ένας βουλευτής του Συνασπισμού). Το νούμερο 8 λοιπόν έλεγε επί λέξει τα έξης: «Η αθρόα και εύκολη είσοδος λαθρομεταναστών από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής είτε απ’ ευθείας, είτε μέσω των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα για πολλούς κοινωνικο-οικονομικούς και εθνικούς λόγους».

Όπως όλοι θα αναμέναμε, φυσικά το πόρισμα ποτέ δεν εφαρμόστηκε στην πρόταση που έθετε. Πιστεύαμε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί. Το αντίθετο όμως! Η Εκκλησία για να καταπολεμήσει την υπογεννητικότητα των χριστιανών της Θράκης και την υπεργεννητικότητα των μουσουλμάνων από το 1999 πριμοδοτεί μηνιαίο εισόδημα 117,3 ευρώ κάθε οικογένεια που έχει 3 παιδιά έως ότου το τρίτο παιδί φτάσει την ηλικία των 12 ετών. Το σχέδιο αυτό είχε ανέλπιστα θετικά αποτελέσματα καθώς οι τρίτεκνες χριστιανικές οικογένειες στη Θράκη από 105 το 1999 έγιναν 404 το 2000, 670 το 2001, 800 το 2002 και 900 το 2005!! Φυσικά η καινοτομία αυτή της Εκκλησίας επικρίθηκε από ΠΑ.ΣΟ.Κ, Συνασπισμό και λοιπές αριστερές οργανώσεις με την πρόφαση ότι θα έπρεπε να χρηματοδοτεί και τις οικογένειες των μουσουλμάνων!

Τα μέτρα που προτείνουμε εμείς για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι αρχικά να δημιουργηθεί κάποιος αρμόδιος κρατικός φορέας για το δημογραφικό που θα ασχολείται με την κατανομή των παροχών προς του πολύτεκνους, θα διεξάγει έρευνες για το δημογραφικό κ.α. Οι πολίτες θα πρέπει να φορολογούνται με βάση τον αριθμό των τέκνων, ο οποίος όσο μεγαλύτερος είναι, τόσο μικρότερη θα είναι η φορολογία. Επίσης, τα νιόπαντρα ζευγάρια θα πρέπει να παίρνουν άτοκα στεγαστικά δάνεια με προοπτική μείωσης του χρηματικού ποσού που πρέπει να επιστρέψουν ανάλογα με τον αριθμό των τέκνων που θα αποκτήσουν. Ακόμα, οι προσλήψεις στο δημόσιο να γίνονται με βάση των αριθμό των τέκνων (κάτι που ξεκινάει σιγά-σιγά να υλοποιείται με την αποκατάσταση πολύτεκνων δασκάλων). Σημαντικό θέμα είναι επίσης η μείωση των παθολογικών καταστάσεων που οδηγούν στην υπογεννητικότητα κυρίως μέσω της ενημέρωσης και της πρόληψης. Οι ανύπαντρες μητέρες πρέπει να προστατεύονται από το κράτος ώστε ο τρομακτικά τεράστιος αριθμός των εκτρώσεων της χώρας μας να μειωθεί κατά πολύ. Το σημαντικότερο ίσως μέτρο που πρέπει να ληφθεί είναι να δίνεται μία ισόβια πρόσοδος, ένα είδος σύνταξης, σε κάθε μητέρα τριών παιδιών. Τέλος, πρέπει να δοθούν δουλειές στους Έλληνες εργάτες και όχι στους αλλοδαπούς, με το έλεγχο της μετανάστευσης.

Συμπεράσματα.
Το δημογραφικό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά θέματα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας καθώς μέσω αυτού και της λαθρομετανάστευσης επέρχεται σιγά-σιγά η αλλοίωση της Φυλής. Οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, με κυριότερα τη λαθρομετανάστευση και την ανυπαρξία του κράτους οδηγούν το έθνος μας σε θάνατο.

Πηγή: Ελληνικές Γραμμές

.

Σχόλια πάνω σε απόψεις του προέδρου του Συνασπισμού, Αλέξη Τσίπρα.

Πριν από λίγες ημέρες διάβασα ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αντιφωνητής» της Κομοτηνής, στο τεύχος 278, στις 1 Σεπτεμβρίου. Ήταν ένα ενδιαφέρον κείμενο στο οποίο ο αρθρογράφος παρέθετε ορισμένες απόψεις του Αλέξη Τσίπρα και μετά τις σχολίαζε. Θα παραθέσω και εγώ το κείμενο αυτό και τα σχόλια του αρθρογράφου του Αντιφωνητή.

.

Αλέξης Τσίπρας:

«Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σοβαρό ανθρωπιστικό πρόβλημα».

Αρθρογράφος του Αντιφωνητή:

«Για πιο ανθρωπιστικό πρόβλημα μιλάμε? Το πρόβλημα είναι καθαρά πολιτικό. Οι Ιρακινοί, οι Αφγανοί, οι Πακιστανοί, οι Σομαλοί έρχονται φυγάδες από τους στρατιωτικούς και οικονομικούς πολέμους των Αμερικανών (κυρίως) αλλά δεν ακούμε να καταγγέλλεται κάτι τέτοιο με το όνομα του. Μα και ανθρωπιστικό να ήταν το πρόβλημα, η χώρα μας θα το έλυνε? Κράτος είναι και όχι διεθνής οργανισμός ή ΜΚΟ (Μη Κυβερνητική Οργάνωση)».

.

Αλέξης Τσίπρας:

«Όλα τα προηγούμενα χρόνια η αναπτυγμένη Δύση έσπειρε φτώχια και εξαθλίωση, σήμερα θερίζει τις επιπτώσεις».

Αρθρογράφος:

«Ναι, και λοιπόν? Ποια είναι η ευθύνη της Ελλάδας για την Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία που και η ίδια την ένοιωσε στο πετσί της? Έχει γούστο να ισχύει για τον Τσίπρα η συλλογική ευθύνη».

.

Αλέξης Τσίπρας:

«Η Ε.Ε. προσπαθεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με την καταστολή και την αστυνόμευση. Η πρακτική αυτή είναι τελείως ατελέσφορη. Όσο και αν προσπαθεί κανείς με εξοπλιστικά προγράμματα να περιφρουρήσει τα θαλάσσια σύνορα, δεν θα το καταφέρει».

Αρθρογράφος:

«Τι λες βρε παλικάρι μου? Μήπως πήρες είδηση τι απέφεραν τα μέτρα στην Ιταλία? Για δες τα νούμερα της λαθρομετανάστευσης εκεί και εδώ και μετά πες μας για ατελέσφορα και μη μέτρα. Άλλωστε δεν λέει κανείς ότι μόνη της η φύλαξη των συνόρων θα λύσει το πρόβλημα αλλά είναι δυνατόν να την εγκαταλείψουμε»;

.

Αλέξης Τσίπρας:

«Η κυβέρνηση ακολουθεί την ίδια πολιτική και παρασύρεται από έναν ανταγωνισμό με την ακροδεξιά ρητορεία του κύριου Καρατζαφέρη και καταλήγει στις πιο ακραίες πολιτικές επιλογές της. Δυστυχώς και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει εγκατασταθεί μεσοτοιχία με τη Ν.Δ. και τον ΛΑ.Ο.Σ και έχει υιοθετήσει μια ακροδεξιά και λαϊκίστική ρητορεία».

Αρθρογράφος:

«Εντάξει, όποτε θέλουμε να χρωματίσουμε το κακό, υπάρχει η γνωστή παλέτα: …η ακροδεξιά, ο λαϊκισμός, ο Καρατζαφέρης…Κανένα επιχείρημα όμως, μόνο ταμπέλες».

.

Αλέξης Τσίπρας:

«Εμείς επιμένουμε να υπερασπιζόμαστε τις προτάσεις και τις θέσεις των διεθνών οργανισμών (…) Και προτείνουμε πολύ συγκεκριμένα μέτρα. Μεταξύ αυτών που ζητάμε, τα χρήματα που δαπανώνται από την Ε.Ε. να μη πηγαίνουν σε εξοπλισμούς και αναποτελεσματικά προγράμματα για την καταστολή και τη φύλαξη των συνόρων που δε μπορούν να φυλαχθούν αλλά να πηγαίνουν στη διαμόρφωση ανοιχτών κέντρων φιλοξενίας, όπου να πληρούνται οι συνθήκες υγιεινής και δεν θα έχουν αυτή την κατάσταση που βλέπουμε σήμερα στο Κέντρο Κράτησης της Σάμου και αλλού».

Αρθρογράφος:

«Το πήραμε λοιπόν απόφαση, σύνορα δεν μπορούμε να φυλάξουμε, ας δώσουμε λεφτά για ξενοδοχειακό εξοπλισμό! Να βάλουμε και μια ταμπέλα στα σύνορα και ίσως να μοιράζουμε και διαφημιστικά φυλλάδια στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, ανοίξαμε και σας περιμένουμε».

.

Αλέξης Τσίπρας:

«Σ’ αυτό το πλαίσιο διεκδίκησης ζητάμε και από την Ε.Ε. να εφαρμοστεί ένα διακρατικό πρόγραμμα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προκειμένου να στηθούν και στις δύο χώρες κέντρα φιλοξενίας και κέντρα υποδοχής».

Αρθρογράφος:

«Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον Αλέξη ότι αυτά που ζητάει από την Τουρκία είναι κωμικά. Σαν να ζητάς από τον λύκο βοήθεια να φυλάς τα πρόβατα. Άλλωστε τις συμφωνίες που ήδη έχει υπογράψει η Τουρκία, είδαμε πόσο τις εφάρμοσε…».

Αλέξης Τσίπρας:

«Δεν είναι δυνατόν να μετακινούνται ελεύθερα εμπορεύματα, κεφάλαια, ακόμη και ο τζόγος και να μη μπορούν να μετακινηθούν οι άνθρωποι».

Αρθρογράφος:

«Μα πως, μετακινούνται και άνθρωποι με τους ίδιους ακριβώς όρους του εμπορίου. Και όσο διευκολύνεις το έργο των δουλεμπόρων, τόσο γίνεσαι συνένοχος τους, ένας χρήσιμος ηλίθιος του trafficking».

.

Αλέξης Τσίπρας:

«Τέλος, προτείνουμε μέτρα για την απογκετοποίηση αστικών περιοχών, που πλήττονται από την υπερβολική συσσώρευση εξαθλιωμένων οικονομικών μεταναστών και μεταναστών, με ενίσχυση της ποιότητας ζωής αυτών των περιοχών».

Αρθρογράφος:

«Δεν ξέρω σε ποια χώρα ζει ο Αλέξης, πάντως η χώρα στην οποία ζούμε εμείς δεν έχει (ή δεν δίνει) μία δεκάρα για τους ίδιους τους πολίτες της, για τα στοιχειώδη τους δικαιώματα, όντας στα όρια της πτώχευσης. Το όνειρο βέβαια είναι δικαίωμα του καθενός, όμως καθώς η λαθρομετανάστευση τείνει να γίνει ο εφιάλτης της πατρίδας μας, καλά είναι να ασχοληθούμε με την πραγματικότητα…».

.

Πατριωτισμός, ρατσισμός και εθνικισμός.

Σύμφωνα με την wikipedia:
“Οι ρατσιστές πιστεύουν σε βιολογικές διαφορές μεταξύ των φυλών, βάσει των οποίων και προσδιορίζουν αυτές σε ανώτερες και κατώτερες. Έτσι, με την θεωρία αυτή υποστηρίζουν ότι η φυλή με συγκεκριμένα (ανώτερα) εξωτερικά ή ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά, έχει το δικαίωμα να θεωρεί εαυτόν της ανώτερη από τις άλλες.“

Ε. Λοιπόν εγώ ξεκαθαρίζω πως δεν θεωρώ ούτε πιστεύω πως έχουμε βιολογικές διαφορές με τους μετανάστες ή τους άλλους λαούς που μας καθιστάν ανώτερους ή κατώτερους μεταξύ μας.

Θεωρώ πως στην ΧΩΡΑ ΜΟΥ, πρώτα ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ να έχω φαγητό ΕΓΩ και μετά οποιοσδήποτε ξένος!
Πρώτα ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ να έχω ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΓΩ, και μετά οποιοσδήποτε ξένος!
Αλλιώς δεν βρίσκω λόγο να θεωρώ πως ανήκω σε μια χώρα, και κατ επέκταση θα έπρεπε να καταργήσουμε κάθε έννοια Χωρών και Συνόρων!

ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ είναι αυτοί που ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ πως οι Ξένοι είναι ΠΙΟ ΔΟΥΛΕΥΤΑΡΑΔΕΣ από τους Έλληνες (βιολογική διαφορά). Πως οι ΞΕΝΟΙ δικαιούνται να τρώνε πρώτα από μένα στην ΧΩΡΑ ΜΟΥ επειδή έχουν πλεονεκτήματα λόγο βιολογικών διαφορών (δουλευταράδες αυτοί – τεμπέλης εγώ). Πως ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ να έχουν πρώτοι ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ στην ΧΩΡΑ ΜΟΥ παρά εγώ!

Και το ΠΑΡΑΔΟΞΟ είναι πως αυτοί οι ΕΞΟΡΙΣΜΟΥ ΡΑΤΣΙΣΕΣ, αποκαλούν εμένα ΡΑΤΣΙΣΤΗ!

Όποιος λοιπόν σας αποκαλέσει ΡΑΤΣΙΣΤΗ επειδή θέλετε να έχουν Δουλειά και Στέγη ΠΡΩΤΑ οι ΕΛΛΗΝΕΣ στην ΕΛΛΑΔΑ και μετά οι ΞΕΝΟΙ, αποδείξτε του με τα παραπάνω πως αυτός είναι ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ (ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ) που βάζει τους ΞΕΝΟΥΣ πάνω από τα ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ των ΕΛΛΗΝΩΝ στη ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ.

Κι αν προσπαθήσει να αποφύγει τον χαρακτηρισμό στο όνομα του ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ, τότε πείτε του πως ο ανθρωπιστής για να σέβεται και να βοηθά τις άλλες ανθρώπινες ζωές, σέβεται ΠΡΩΤΑ ΑΠ ΟΛΕΣ την δικιά του! Δηλαδή ο Ανθρωπιστής πρώτα θα κοιτάξει να έχει Δουλειά και Ψωμί και Στέγη, και μετά θα κοιτάξει να προσφέρει δουλειά και ψωμί και στέγη σε κάποιον που του ζητά βοήθεια. Γιατί διαφορετικά θα αποβιώσει και δεν θα μπορεί να προσφέρει τίποτα.

Έτσι και οι Έλληνες σαν Ανθρωπιστές ΠΡΩΤΑ θα πρέπει να ΣΕΒΑΣΤΟΥΜΕ τους Έλληνες και μετά τους ξένους! Πρώτα Δουλειά και Ψωμί και Στέγη στους Έλληνες και μετά στους Ξένους! ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ αυτός που ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ υπέρ των ξένων όταν ο ΕΛΛΗΝΑΣ έχει εξαθλιωθεί, δεν είναι στην ΠΡΑΞΗ παρά ένας ΞΕΝΟΣ – Ή ΕΝΑΣ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ (ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ)!…

Και θυμίστε του πως ΠΑΝΤΑ έχει την ΕΠΙΛΟΓΗ, αν θέλει να προσφέρει βοήθεια ΠΡΩΤΑ στους ΞΕΝΟΥΣ, ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ, να βρει Δουλειά, Ψωμί και Στέγη εκεί (και να μην μεταφέρει χρήματα από την Ελλάδα!) και να τους φροντίσει! – Και πως ΑΥΤΗ Η ΠΡΑΞΗ θα ήταν κάτι που πραγματικά θα τον ΤΙΜΟΥΣΕ!….

Και τι είναι ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός; «Πατριωτισμός» σημαίνει αγάπη προς την πατρίδα (χώρα, έδαφος, κ.τ.λ.). Τι σημαίνει όμως πατριωτισμός; Και εγώ αγαπώ διάφορες χώρες στον πλανήτη. Μήπως αυτό με κάνει πατριώτη υπέρ των χωρών αυτών; Όχι βέβαια. Και τί αγαπώ στη χώρα μου; Αγαπάω το χώμα πάνω στο οποίο πατάω; Αγαπάω τα τούβλα με τα οποία έχει κτιστεί το σπίτι μου; Αγαπάω μόνο αυτά; Τα αγαπάω όλα αυτά. Γιατί; Όταν λοιπόν κάποιος πατριώτης συνειδητοποιήσει ποιος είναι, από πού προέρχεται και που ανήκει, τότε ο πατριωτισμός (αγάπη προς την πατρίδα) αυτομάτως μετατρέπεται σε εθνισμό (αγάπη προς το έθνος) και ο εθνισμός αυτομάτως σε εθνικισμό (αγάπη προς ό,τι προέρχεται από το έθνος μας) δηλαδή αγάπη για την ιστορία μας, για τους προγόνους μας, για τις παραδόσεις μας κ.τ.λ.

Βέβαια η λέξη «εθνικισμός» έχει αποκτήσει μία άλλη έννοια, την έννοια του «μίσους προς τις άλλες φυλές και προς τους άλλους λαούς» και είναι μια έννοια την οποία αποκρούουμε. Το να αγαπάμε τη φυλή και τον λαό μας είναι αποδεκτό και φυσιολογικό, το να μισούμε τις άλλες φυλές λόγω καταγωγής είναι μη αποδεκτό και απαράδεχτο.  Αλλά το εξήγησα ότι το μεταναστευτικό πρόβλημα ή καλύτερα το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης, δεν είναι πρόβλημα ρατσιστικό (δεν είναι πρόβλημα αν οι μετανάστες είναι λευκοί ή μαύροι) ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο αυτό αλλά πρόβλημα ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟ. Το πρόβλημα δηλαδή είναι ότι οι λαθρομετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας είναι πάρα πολλοί και όχι βασικά ότι είναι νέγροι, λευκοί, κίτρινοι κ.τ.λ.

“Ρατσισμός” κανονικά δε σημαίνει μίσος αλλά ο ισμός (η ύπαρξη) της ράτσας-φυλής. Όμως η κατανομή και ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε φυλές υπάρχει από τη φύση. Ρατσισμός δηλαδή είναι στην πραγματικότητα η διατήρηση της φυλής διά της βιολογικής αναπτύξεως.

Εδώ θα ήθελα να πω κάτι ακόμα. Υπήρξαν στιγμές που άνθρωποι ένοιωσαν μίσος για άλλους ανθρώπους και αυτό το «μίσος» ήταν απόλυτα θεμιτό. Να θυμίσω Κολοκοτρώνη και Μακρυγιάννη: «Άσβεστο μίσος έτρεφαν τούτοι, οι πρόμαχοι της ελευθερίας, προς τους Τούρκους» γράφει η κατάθεση της εποχής. Και βεβαίως, καθείς αντιλαμβάνεται πως το μίσος δεν στρέφεται κατά του τουρκικού λαού, αλλά κατά του Τούρκου ως κατακτητικής εξουσίας.

Επειδή όμως ο Κολοκοτρώνης δεν ταιριάζει στο κλίμα επαναπροσέγγισης (που υπάρχει μόνο στη φαντασία των αριστερών και των αριστεριστών), σας παραπέμπω λίγο πιο «αριστερά», στον Τσε Γκεβάρα: «Λαός που δεν μαθαίνει να μισεί τον κατακτητή του, δεν μπορεί να διεκδικήσει την απελευθέρωσή του από αυτόν!» Μήπως και ο Τσε είναι εθνικιστής;

.

Η ιδεολογία του Πατριωτισμού

(του Χρήστου Χαρίτου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.).

Ο πατριωτισμός βρίσκεται σήμερα υπό διωγμό. Οι εντολοδόχοι της Παγκοσμιοποιήσεως δεν θέλουν ανθρώπους και λαούς με βιώματα εθνικής ταυτότητος, με ρίζες ιστορίας και πολιτισμού. Ο αποδεκτός ανθρωπολογικός τύπος της Νέας Τάξεως είναι «ο πολίτης του κόσμου», ο άνθρωπος με «οικουμενικές αντιλήψεις» που υπερβαίνει τα εθνικά, θρησκευτικά και πολιτιστικά «στερεότυπα». Σε ποιο εργαστήριο κατασκευάζεται αυτός ο τύπος του ανθρώπου δεν είναι ακόμη γνωστό, καθώς μέχρι σήμερα κάθε άνθρωπος είναι αποδέκτης ενός εθνικού πολιτισμού, με συγκεκριμένες ιστορικές και πολιτιστικές καταβολές.

Γιατί η Παγκοσμιοποίηση προσπαθεί να ενοχοποιήσει τον πατριωτισμό; Διότι ο πατριωτισμός συνδέεται με την ελευθερία, εθνική και ατομική. Η διαπρεπής ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγί στο βιβλίο της «Η Αρχαία Ελλάδα σε αναζήτηση της ελευθερίας» τοποθετεί τον πατριωτισμό ως προαπαιτούμενο της ελευθερίας του πολίτη, καθώς ο ελεύθερος πολίτης ήταν απόρροια της ελευθέρας πόλεως. Ακόμη και στην περίοδο της Γαλλικής επαναστάσεως και του Διαφωτισμού κανένας δεν σκέφθηκε να αμφισβητήσει την αξία του πατριωτισμού. Ο κλασσικός φιλελευθερισμός μπορεί να συγκρούσθηκε αιματηρά με την Βασιλεία και την Εκκλησία αλλά ενίσχυσε και το πατριωτικό αίσθημα του πολίτη. Η πίστη στον Βασιλιά αντικαταστάθηκε από την πίστη στο Έθνος.

Κατά αυτό τον τρόπο, ο πατριωτισμός συμπορεύτηκε με την ελευθερία, την δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα, τον χριστιανικό ανθρωπισμό. Κατά περίεργο τρόπο, ενώ οι αξίες του πατριωτισμού και της ελευθερίας βγήκαν νικήτριες μέσα από τον Ψυχρό πόλεμο, με την πτώση του κομμουνισμού άρχισαν να αμφισβητούνται. Από ποιους; Από τους ηττημένους της ιστορίας! Η μαρξιστική Αριστερά μεταλλάχθηκε σε μία περίεργη ιδεολογία μετα-εθνικού οικουμενισμού, η οποία προσπαθεί να καλύψει την εχθρότητά της έναντι των εθνών μέσα από ψευδο-δημοκρατικές διακηρύξεις και ειρηνιστικά φληναφήματα.

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» χρησιμοποιούνται σήμερα από την Pax Americana ως εργαλείο ιμπεριαλιστικών σκοπιμοτήτων στα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή. Καθώς, αν ήμασταν ειλικρινείς, στην κατηγορία των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» θα βάζαμε την αξία της εθνικής ανεξαρτησίας και τον σεβασμό στους εθνικούς πολιτισμούς. Διότι το στοιχειώδες δικαίωμα ενός ανθρώπου – πέραν της ατομικής ελευθερίας – είναι να μπορεί να ζει σε μία πατρίδα η οποία είναι εθνικά κυρίαρχη.

Οι πατριώτες σήμερα σε όλη την Ευρώπη υπερασπίζονται το εθνικό κράτος, το εθνικό τους Σύνταγμα, τις νομοθετικές εξουσίες του εθνικού τους Κοινοβουλίου ενάντια στην Ε.Ε. και τις υπερ-εθνικές ελίτ, οι οποίες θέλουν έναν κόσμο χωρίς εθνικά σύνορα και εθνικές κυριαρχίες. Τον κόσμο που συναντάμε στο 1984 του Όργουελ. Παρά τις προσπάθειες όμως ενοχοποιήσεως του πατριωτισμού οι λαοί αντιστέκονται στον διεθνισμό. Στην Ελλάδα οι φορείς της εθνικής αντιστάσεως είναι ο Γ. Καρατζαφέρης και ο ΛΑ.Ο.Σ.

Πηγή: Ελληνικές Γραμμές

.

ΛΑ.Ο.Σ (Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός) και μεταναστευτικό.

Τι προτείνει ο ΛΑ.Ο.Σ για το μεταναστευτικό πρόβλημα;

Το σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα για τον ΛΑ.Ο.Σ στη σημερινή εποχή είναι η υπογεννητικότητα σε συνδυασμό με την αθρόα μεταναστευτική ροή προς την ελληνική επικράτεια. Ο δείκτης γεννήσεων στην πατρίδα μας είναι τραγικά μικρός (μόλις 0,9 ενώ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 2,1 για να παρέμενε ο πληθυσμός) και οι εκτιμήσεις της Ε.Ε. είναι ότι σε 25 έτη θα είμαστε μειονότητα στην πατρίδα μας.

Οι πολιτικές των κομμάτων του δικομματισμού για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας είναι ανύπαρκτες, ενώ η αριστερά κρύβεται πίσω από έναν υποκριτικό ψευτοανθρωπισμό τη στιγμή που για πρώτη φορά το ελληνικό έθνος αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της βιολογικής του εξαφάνισης. Απαιτούμε άμεσες λύσεις προς αυτήν την κατεύθυνση με την ενίσχυση της οικογένειας που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του έθνους. Επιβάλλεται να ενισχυθούν ουσιαστικά οι τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες με πραγματικά κίνητρα και να σημάνει συναγερμός με κοινωνικά και οικονομικά κίνητρα για την αύξηση των γεννήσεων.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη οξύτερο με την αθρόα είσοδο μεταναστευτικών κυμάτων. Η σημερινή μεταναστευτική ροή είναι πολύ πιο επικίνδυνη από αυτήν στην αρχή της δεκαετίας του 90 καθώς πρόκειται για εξωευρωπαϊκά έθνη από την Αφρική και την Ασία, ξένα προς τον ευρωπαϊκό πολιτισμό με σκληρή μουσουλμανική πίστη και τραγικά υψηλούς δείκτες γεννήσεων.

Ο κίνδυνος αλλοίωσης του εγχώριου πληθυσμού και διάρρηξης του κοινωνικού ιστού σε συνδυασμό με φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας (π.χ. εγκληματικότητα και μείωση επιπέδου ποιότητας ζωής) είναι υπαρκτά, ενώ η ελληνική εργατική τάξη και τα χαμηλά στρώματα πλήττονται πρωτίστως καθώς το μεγάλο κεφάλαιο βρίσκει φθηνά και ανασφάλιστα εργατικά χέρια.

Ο ΛΑ.Ο.Σ πιστεύει στην ποσόστωση στο μεταναστευτικό ζήτημα υπό την εξής έννοια:

1. Καταγραφή των μεταναστών που βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια και καταγραφή των αναγκών της ελληνικής κοινωνίας σε μεταναστευτικό δυναμικό.
2. Ποσόστωση επί του πληθυσμού (όχι περισσότερο από 3-4%) και αναλογική ποσόστωση σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες ανάλογα με τον πληθυσμό τους.
3. Καλύτερη φύλαξη των συνόρων και πίεση στην Τουρκία με άμεση διακοπή της χρηματοδότησης αλλά και στις χώρες που στέλνουν μετανάστες να δεχτούν την επαναπροώθηση.
4. Πίεση με κίνητρα και αντικίνητρα στους λαθρομετανάστες για άμεση εγκατάλειψη της ελληνικής επικράτειας και ποινικοποίηση της ανασφάλιστης εργασίας για λαθρομετανάστες και εργοδότες.
5. Σε όσους μετανάστες βάσει της ποσόστωσης παραμείνουν στην ελληνική επικράτεια ύπαρξη κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά όχι πολιτικών.
6. Τα στρατόπεδα ή κέντρα υποδοχής μεταναστών εάν δε συνοδευτούν με τα ανωτέρω μέτρα, δε θα έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Ο ΛΑ.Ο.Σ αντιλαμβάνεται ότι οι μετανάστες είναι άτυχοι άνθρωποι που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις χώρες τους λόγω πολέμων και φτώχιας, δεν τους αντιμετωπίζει με ρατσισμό και ξενοφοβία αλλά υποστηρίζει ότι η Ελλάς και η Ευρώπη δε δύνανται να απορροφήσουν το 1.000.000.000 ανθρώπων που είναι κάτω από τα όρια της φτώχειας. Η ποσόστωση, η αναλογική κατανομή στην Ευρώπη και η άμεση επαναπροώθηση είναι η μοναδική εθνική και ανθρωπιστική πολιτική και η μοναδική πολιτική που μπορεί που μπορεί να ακολουθήσει η Ευρώπη για να μη κατακλυστεί από μεταναστευτικές κινήσεις από τα βάθη της Αφρικής και της Ασίας.

Αν η Ευρώπη παραμείνει θεατής σε αυτό το φαινόμενο θα πρέπει να δηλώσουμε αδυναμία τήρησης της συνθήκης του Δουβλίνου II και να μη δεχόμαστε την επαναπροώθηση από άλλες ευρωπαϊκές χώρες αν η Ευρώπη δε διασφαλίζει την περαιτέρω επαναπροώθηση στην Τουρκία ή στις χώρες αποστολής μεταναστών.

Παράλληλα επισημαίνουμε την ανησυχία μας για τον θρησκευτικό φανατισμό και φονταμενταλισμό που χαρακτηρίζει αυτούς τους ανθρώπους, φαινόμενο που εάν δεν ελεγχθεί θα σημάνει μια πυρηνική βόμβα στα θεμέλια της Χριστιανικής Ευρώπης.

Πιστεύουμε ότι η Ελλάς πρέπει να έχει τόσους μετανάστες που μπορεί να αντέξει ώστε να μη θίγεται ο εθνικός και κοινωνικός ιστός και οι μετανάστες να μη γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Πηγή: Πατριωτικός Παρεμβατισμός

.

Ο προέδρος των μεταναστών για τον ΛΑ.Ο.Σ και για τον Γιώργο Καρατζαφέρη

Τα μέτρα που προτείνει ο ΛΑ.Ο.Σ είναι τα μόνα πραγματικά ανθρωπιστικά μέτρα. Γιατί? Οι (λαθρο)μετανάστες είναι πάρα πολλοί και έτσι αδυνατούμε να τους ελέγξουμε αλλά και να τους φροντίσουμε, επειδή δεν έχουμε υποδομές για 2.000.000 ανθρώπους. Η ποσόστωση λοιπόν θα λύσει το πρόβλημα καθώς έτσι θα δούμε πόσους μετανάστες χρειαζόμαστε, θα καταγράψουμε αυτούς που χρειαζόμαστε, θα δούμε για ποιες δουλειές χρειαζόμαστε μετανάστες, θα ξέρουμε πόσοι είναι, που θα μένουν αλλά και από πού ήρθαν. Έτσι, θα μπορέσουμε να τους βοηθήσουμε πραγματικά γιατί είναι αδύνατον να βοηθηθεί ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων τη στιγμή που δεν υπάρχουν οι ανάλογες υποδομές και μάλιστα τη στιγμή που αρκετές φορές οι ίδιοι οι Έλληνες έχουν προβλήματα και δεν εξυπηρετούνται από το ίδιο το κράτος μας. Πως λοιπόν να εξυπηρετηθεί ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων που υποφέρουν?

Ο ίδιος ο προέδρος της ένωσης μεταναστών αναγνωρίζει την κατάσταση και τα προβλήματα που περιέγραψα παραπάνω και συμφωνεί με την πολιτική και τις προτάσεις του Γιώργου Καρατζαφέρη!!!

Δείτε το παρακάτω βίντεο:

Ελευθερία

«Νυν και αεί υπέρ πάσης αξίας».

«Έμφυτος σε όλους τους ανθρώπους ο πόθος της ελευθερίας»

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΥΣ.

Τί πρέπει να υπηρετεί ένας υπεύθυνος πολίτης? Και ιδιαιτέρως περισσότερο ένας πολιτικός ταγός? Ποια είναι η πρωτεύουσα προτεραιότητα? Ο Επιούσιος? Η Παιδεία? Η Ειρήνη? Η Δημοκρατία? Η Ισονομία?

Πανανθρώπινες ανάγκες χωρίς αμφιβολία. Απαραίτητες στη λειτουργία του πολιτισμού της ευνοούμενης κοινωνίας. Αξίες που δεν ιεραρχούνται. Ποια πρώτη και ποια δεύτερη? Τροφή χωρίς Παιδεία? Ειρήνη χωρίς Δημοκρατία? Ή Δημοκρατία χωρίς ισονομία? Το ένα έλκει το άλλο. Η έλλειψη έστω και ενός δημιουργεί δυσαναπλήρωτο κενό στη δημιουργική τάξη.

Δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτά δεν είναι τα χαρακτηριστικά αποκτήματα μετά από αιώνες αναζητήσεων μαζικών κινητοποιήσεων και αγώνων. Η Τροφή είναι ποτισμένη με τον ιδρώτα δισεκατομμυρίων ανθρώπων για πολλές χιλιάδες χρόνια. Το ίδιο και η Ειρήνη. Ποτάμια αίματος για να επιβληθεί και αυτή σχετικώς. Το ίδιο και η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη. Κινήματα. Επαναστάσεις. Εξεγέρσεις. Όπως εξάλλου και η Παιδεία. Εκατοντάδες χιλιάδες Πάπυροι το ομολογούν.

Όλα αυτά όμως τα απολύτως αξιομνημόνευτα πανανθρώπινα αναγκαία στοιχεία υστερούν και μάλιστα εμφανώς, ενός.

Είναι αυτό για του οποίου την έλλειψη ο Ρήγας Φεραίος προτάσσει τον θάνατο. Είναι αυτά που επέλεξε η Πολιτιστική και Ιστορική κληρονομιά της Ιλιάδας, της Οδύσσειας, του Παρθενώνα, της Βεργίνας, της Υπερμάχου Στρατηγού, της Φιλικής Εταιρείας, ως ΥΜΝΟ του Αναγεννημένου Πνεύματος των Ελλήνων. Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

«Η υπερβολική ελευθερία φαίνεται ότι δεν οδηγεί σε κάτι άλλο παρά σε υπερβολική δουλεία, τόσο τον πολίτη όσο και το κράτος»

ΠΛΑΤΩΝΑΣ.

«Όπου το πνεύμα Κυρίου, εκεί και η ελευθερία»

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ.

Η ελευθερία δεν είναι στατική

Αυτό είναι το πρώτιστο ΚΑΘΗΚΟΝ κάθε πολίτη. Αυτός είναι ο όρκος συνειδήσεως των πολιτικών ταγών κατά την εκτέλεση της Πολιτικής τους θητείας.

Χωρίς ελευθερία όλα τα προαναφερθέντα κυρίαρχα στοιχεία χάνουν την αξία τους αλλά και την αναγκαιότητα που υπηρετούν το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί, στοιχιζόμενα για την ανέλιξη του πολίτου.

Ο μεγάλος Διανοητής και Ακαδημαϊκός και Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κ.Τσάτσος προσεγγίζει την έννοια της Δημοκρατίας ως εξής: «Έχουμε ελευθερίες αρνητικές που συνίστανται σε μια έλλειψη εξάρτησης από κάποια εξωτερική ή εσωτερική δύναμη και εξουσία και ελευθερίες θετικές που συνίστανται όχι σε μια έλλειψη αλλά σε μια πλήρωση, στη δημιουργία ενός έργου ηθικού ή Πνευματικού που αποτελεί έκφραση ελευθερίας».

Η Ελευθερία είναι σαν το σύμπαν. Δεν έχει όρια. Είναι η ίδια, το Σύμπαν των Νοηματικών διεργασιών του ανθρώπου. Το ιδεώδες της εννοίας επεκτείνεται και έξω από τα όρια της ανθρώπινης φύσης. Είναι όπως η τροφή και το αίσθημα αυτοσυντήρησης το στοιχείο που αντιλαμβάνονται όλα τα ζώα.

Η Ελευθερία δεν είναι σχετική μέσα στον χρόνο και στον χώρο. Διαχέεται από το χτες στο αύριο και απλώνεται κατακτώντας διαρκώς νέους τομείς. Η ιχνηλάτιση των ελευθεριών απαίτησε χρόνο και κόπο. Βάσανο των νοηματικών διαδρομών. Μελέτη. Διάλογο. Απάλειψη αγκυλώσεων και αιχμών και συνεχή πάλη με προκαταλήψεις και αναστολές.

Η Ελευθερία για την κλασσική Ελλάδα και νωρίτερα υπήρξε ΕΜΜΟΝΗ ιδέα. Η επεξεργασία και η εξιδανίκευση αυτής της ιδέας εμβάθυνε την προσπάθεια της και υπήρξε κυρίαρχο συστατικό στη δημιουργία του πολιτισμού της. Η Ελευθερία, όπως την προσέγγισαν οι πρόγονοι μας, δεν ήταν μια μονοδιάστατη έννοια. Δεν περιορίστηκε στα όρια της ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, κάτι που σήμερα φαντάζει δύσκολο (δήλωση κυρίας Μπενάκη προέδρου της Βουλής κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της Προεδρικής Εκλογής). Έψαξαν σε βάθος. Ανακάλυψαν ατραπούς χωρίς όρια και ακριβώς όπως προελέχθη, ένα Σύμπαν σε μια έννοια.

«Ευτυχία είναι η ελεύθερη ζωή, η δε ελευθερία εδράζεται επάνω στην ανδρεία»

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ.

«Μόνο το κράτος που έχει δύναμη ίση προς τα γειτονικά του κράτη, μπορεί να παραμείνει οριστικά ελεύθερο»

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ.

Το αεικίνητον της Ελευθερίας δεν φυλακίζεται

Η πολυδιάστατη, πολύτροπος ακολουθία έφερε στην επιφάνεια νοηματικά, ηθικά, πνευματικά, συναισθηματικά πεδία εφαρμογής της.

Η ανάγκη υπηρέτησης του ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ της προϋποθέτει πνευματική καλλιέργεια και ψυχική ωρίμανση. Οι ορίζοντες του Λογικού όντος ως πλήρους και αυτοτελούς προσωπικότητας, επέβαλαν την απόδραση από τα σχετικά όρια του εμψύχου. Οι απαιτήσεις της δεν εξαντλούνται πουθενά. Προϊόντος του χρόνου και ανυψωμένων των κοινωνιών, η διεκδίκηση και άλλων σφαιρών ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ θα καθιστά επιτακτική την εκ νέου σύγκρουση της με τις κατεστημένες αποδοχές κάθε εφησυχασμένου STATUS μιας κοπιασμένης κοινωνίας. Το Αεικίνητον της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ δεν φυλακίζεται. Δεν τιθασεύεται. Δεν φρενάρεται. Η έννοια της είναι ταυτόσημη με τη φύση του Ανθρώπου. Η πνευματική αίφνης ελευθερία ανεδύθη μέσα στον άνθρωπο για να υπηρετήσει τον Άνθρωπο και να αποτελέσει το όχημα μεταφοράς των απολύτων ελευθεριών.

Η Σκέψη. Η Φιλοσοφία. Ο Λογισμός. Η αναζήτηση της Αλήθειας. Η Εξερεύνηση της ψυχής. Η επιβεβαίωση της ορθής πορείας. Έθρεψαν την έννοια της Ελευθερίας. Η διαρκής εμβάθυνση των ευεργετημάτων της έννοιας στον εσώκοσμο του Νου, επανατροφοδότησαν την ελευθερία με ιδεώδη και αξίες, καθιστώντας την το Απόλυτο Ιδανικό και τον άριστον μοχλό για την επίτευξη υψηλών στόχων και θεραπεία ατομικών ή κοινωνικών ατελειών.

Οι Έλληνες με σύμφυτον την Ελευθερία προσέφεραν στην Ανθρωπότητα τη Δημοκρατία, την Ευνομία, τον Πολιτισμό. Ουδέν μας εχαρίσθη. Τα πάντα τα κατακτήσαμε και μάλιστα όχι ακόπως, όπως υποστηρίζει και ο Μέγας της Ιστορίας ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ: «Είναι σύνηθες σε μας με κόπους να κατακτούμε τις αρετές».

Δεν είναι εύκολο να αποδειχθεί, όπως χάνεται στα βάθη των αιώνων, η σύλληψη της ιδέας της ελευθερίας αν εγεννήθη στον ίδιο τόπο που εγεννήθη αργότερα η Δημοκρατία. Είναι όμως απολύτως αποδεκτό ότι οι Έλληνες την περιέθαλψαν και την ανέδειξαν. Αδιάψευστος μάρτυς της Ιστορίας τα κείμενα των Κολοσσών του Πνεύματος εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια.

«Η δουλεία είναι πάντοτε δυσκολοϋπόφερτη, θεωρούμενη σαν φυλακή της ψυχής και δημόσιο δεσμωτήριο, όσο και αν οι αλυσίδες της μας είναι κάποτε ελαφρές»

Ι.ΣΤΟΒΑΙΟΣ.

«Αν είχες λάβει πείρα της ελευθερίας όχι μόνο με δόρατα αλλά και με τσεκούρια, θα μας συμβούλευες ν’ αγωνιζόμαστε»

ΗΡΟΔΟΤΟΣ.

Στην Ελλάδα δοξάστηκε και υμνήθηκε

Η κλασική Ελλάδα είναι η μόνη στην ιστορία της ανθρωπότητας που είχε κυρίαρχο σημείο αναφορών την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Δοξάστηκε και υμνήθηκε από επικούς, τραγικούς, ερωτικούς, δραματικούς και σκωπτικούς ποιητές. Μελετήθηκε και αναλύθηκε από το σύνολο σχεδόν των φιλοσόφων και ιστορικών. Χρησιμοποιήθηκε ως απαραίτητη φύτρα επιχειρημάτων από όλους τους ρήτορες.

Χρειάστηκαν αιματοβαμμένοι Αιώνες και Αγώνες για την εννοιολογική της ωρίμανση.

Από την εποχή του Δευκαλίωνα και της Μεγάλης Ανατροπής στον Όλυμπο όταν καθαιρέθη ο ΚΡΟΝΟΣ για να ανέλθει στον «θεϊκό» θρόνο ο ΔΙΑΣ, ο Προμηθεύς έγραψε τις πρώτες χρυσές σελίδες της πολυσήμαντης αυτής εννοίας, της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Ο πρώτος επαναστάτης, ο ασυμβίβαστος, ο ασυνθηκολόγητος, ο εξεγερμένος και ανυπάκουος στο άδικο και στις εντολές για υποταγή της ελευθερίας.

Ο Τιτάνας που τα έβαλε με τους «ΘΕΟΥΣ» για την ελευθερία.

Ο Μπρούνο Σνελλ στο βιβλίο του: «Η ανακάλυψη του πνεύματος», γράφει: «Οι Έλληνες δεν προσέθεσαν απλώς νέες περιοχές γνώσεως (Επιστήμη – Φιλοσοφία) με τη βοήθεια ενός ήδη δοσμένου πνευματικού εξοπλισμού, ούτε επέκτειναν παλιές μεθόδους (π.χ. λογική διαδικασία) αλλά ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ για πρώτη φορά αυτό που ονομάζουμε σκέψη, η Ευρωπαϊκή σκέψη αρχίζει με τους Έλληνες». Για να συμπληρώσει στα παραπάνω η Γαλλίδα Ακαδημαϊκός Ζακελίν ντε Ρομιγί: «Η ιδέα της ελευθερίας ξεκίνησε από την Ελλάδα. Εκεί αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά, διακηρύχτηκε έντονα και σταθερά. Η ιδέα της Ελευθερίας προέρχεται απ’ την Ελλάδα και ιδιαίτερα από την Αθήνα» (από το βιβλίο της: «Η αρχαία Ελλάδα σε αναζήτηση της ελευθερίας»).

Η Ελευθερία υπήρξε ανέκαθεν το ασφαλές κίνητρο για άνισους αγώνες. Λίγοι εναντίον πολλών. Λέει ο Ηρόδοτος: «Οι Μήδοι έχουν στρατεύματα πολλαπλάσια των δικών μας αλλά επειδή αγαπάμε με πάθος την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας, θα την υπερασπιστούμε με όποιο τρόπο μπορούμε».

Το ίδιο πάθος, τις ίδιες παραινέσεις συναντά ο αναγνώστης στον Δημοσθένη, στον Ησίοδο, στον Πίνδαρο, στον Αισχύλο, στον Σοφοκλή, στον Ευριπίδη. Ενδεικτικό είναι το κείμενο του Επίκτητου για την ελευθερία του Πνεύματος: «Κανένας δεν μπορεί να με εμποδίσει, ούτε να εφαρμόσει εναντίον μου βία για να χρησιμοποιώ τις σκέψεις μου με άλλο τρόπο και όχι όπως εγώ θέλω».

«Οι ελεύθεροι άνθρωποι δεν είναι σε όλα γενικά ελεύθεροι διότι επάνωθε τους στέκεται κυρίαρχος ο νόμος (που τους επιβάλει ορισμένους περιορισμούς στα δικαιώματα τους)»

ΗΡΟΔΟΤΟΣ.

«Δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος. Δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό. Όλοι είστε ένα στον Ιησού Χριστό»

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ.

Δυνάστης η εσωτερική έλλειψη της ελευθερίας

Μια άλλη προσέγγιση για τους εσωτερικούς δυνάστες του Ανθρώπου κάνει ο Σωκράτης. Για εκείνους που επιτρέπουν στον Νου να υποτάσσεται στη δουλεία του Σώματος. Τους θεωρούσε δούλους των παθών και υποτεταγμένους σε αφόρητη δεσποτεία. Γράφει ο Ξενοφών ότι, σε ερώτημα του Κριτόβουλου, ο Σωκράτης τοποθετήθηκε ως εξής: «Γιατί και αυτοί είναι δούλοι πολύ σκληρότερων δυναστών, άλλοι της λαιμαργίας, άλλοι της ασελγείας, άλλοι των μεθυσιών, άλλοι φιλοδοξιών ανοήτων και δαπανηρών, δυναστών που σκληρά εξουσιάζουν τους ανθρώπους τους οποίους κυριεύουν ώστε όσο μπορούν αυτοί να εργάζονται, τους αναγκάζουν να ξοδεύουν για τις επιθυμίες τους όσα με κόπους από την εργασία τους κέρδισαν. Όταν καταλάβουν ότι είναι ανίκανοι να εργαστούν από γηρατειά, τους εγκαταλείπουν να γερνάνε, ενώ προσπαθούν να τους μεταχειρίζονται ως δούλους. Αλλά έχουν χρέος οι Άνθρωποι να πολεμάνε εναντίον των τυράννων αυτών για την ελευθερία τους, με μεγαλύτερο πάθος με το οποίο μάχονται με τα όπλα εναντίον εκείνων που προσπαθούν να τους κατακτήσουν».

Πόσο εκτεταμένη εφαρμογή έχουν σήμερα οι νουθεσίες του σοφότερου των σοφών, μετά από 2500 χρόνια από την ανάπτυξη τους? Ναρκομανείς. Αλκοολικοί. Μωρόδοξοι. Καρτοδίαιτοι. Αργυρόπληκτοι. Ερωτύλοι πάσης φύσεως ή παρά φύσιν, ανερμάτιστοι πολιτικοί, ανικανοποίητοι κερδοσκόποι. Δούλοι των παθών τους. Όμηροι μιας ζωής με ημερομηνία λήξεως και καταλήξεως.

«Οι δούλοι είναι φύσει εχθροί απέναντι στ’ αφεντικά τους»

ΕΡΜΟΓΕΝΗΣ.

Γράφει ο κύριος Τσάτσος: «Η εξωτερική ελευθερία είναι θεραπαινίδα της εσωτερικής ελευθερίας».

Το θέμα είναι πως μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί την εξωτερική ελευθερία προς όφελος της εσωτερικής και πόσο μπορεί να επωφεληθεί το κοινωνικό σύνολο από την εσωτερική ελευθερία εκείνων που έχουν περίσσευμα νοητικών επεξεργασιών. Η αδυναμία επαρκούς αντιμετωπίσεως των συσσωρευμένων και συμποσούμενων κοινωνικών προβλημάτων έγκειται στην ανυπαρξία επώασης προτάσεων ελεύθερης βούλησης από διαχρονικά υπόδουλους Νόες, που αποκλεισμένοι στα δεσμευτικά πλαίσια αδυνατούν να συγκροτήσουν υψηλόφρονοι συνείδηση.

Ο Πλάτων δίδει ιδιαίτερη σημασία στον τρόπο ανατροφής των ανθρώπων. Λέει ο φιλόσοφος: «Η συμπεριφορά ανδρός που έχει ανατραφεί μέσα σε πραγματική ελευθερία και με χρονική άνεση είναι φιλοσοφική. Αντίθετα ο άνθρωπος που γεννήθηκε και ανατράφηκε μέσα στη δουλεία, δεν μπορεί να αποβάλλει τη δουλικότητα». Θέλει να είναι άριστος και πάντοτε κολακεύει τον αφέντη. Ποιο φρόνημα, ποια αγωγή, ποια υψηλή ενατένιση του κόσμου μπορεί να έχει η συνείδηση μ’ αυτόν τον τρόπο ζωής? Μ’ αυτόν τον τρόπο είναι ευνόητο ότι χάνουν κάθε πιθανότητα να αποκτήσουν υψηλοφροσύνη και αναγκαστικά εξελίσσονται σε όντα χαμερπή με αποτέλεσμα τίποτα υγιές να μην υπάρχει μέσα τους.

Επισήμανση σαφής από τον Πλάτωνα: «Γιατί την ανάπτυξη τους και την ελευθερία και την ευθύτητα τους τα έχει αφαιρέσει η από τη νεαρή ηλικία τους δουλεία, που τους ανάγκασε να παίρνουν στραβό δρόμο στις πράξεις τους, γιατί έριξε τις εύπλαστες ψυχές τους σε μεγάλους κινδύνους και φόβους και επειδή δεν μπορούν να τους συγκρατήσουν με τη βοήθεια του δικαίου και του αληθινού, στρέφονται στην ψευτιά και στην αδικία και σε ανταπόδοση αδικιών μεταξύ τους και συνεχώς ΛΥΓΙΖΟΥΝ μέχρι που ΤΣΑΚΙΖΟΝΤΑΙ».

Πόση διαύγεια πνεύματος πρέπει να διαθέτει ο καθημερινός πολίτης για να συνειδητοποιήσει ότι η φιλοσοφική ανάλυση του ΠΛΑΤΩΝΑ έχει άμεση και ΚΑΘΟΛΙΚΗ εφαρμογή στο επίκαιρο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι?

«Να ζείτε σαν ελεύθεροι άνθρωποι γιατί κάθε πολίτης φοβερότερες και από τον θάνατο ακόμη θέλει θεωρήσει την προσβολή και την ατίμωση, που μες στη δούλη χώρα του θα αναγκασθεί να υπομείνει»

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ.

«Η προς το κράτος υπακοή δεν πρέπει να θεωρείται σαν σκλαβιά αλλά σαν σωτηρία»

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ.

Οι συνέπειες της δουλικότητας για το έθνος

Η δουλικότητα και η συνεχής υποχωρητικότητα σε εθνικά θέματα, η αδυναμία αντιμετώπισης των κοινωνικών αναγκών επιβεβαιώνουν του Φιλοσοφικού Λόγου το αληθές, με την βεβαιότητα ότι λογικά επέρχεται το λύγισμα και το τσαλάκωμα.

Ενώ ταυτοχρόνως επιβάλλεται ο συνειρμός με το καθεστώς της οικονομικής δουλείας που επιβάλλεται με την υιοθέτηση κοινωνικών προτύπων της Παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγμάτων, όπου προκλητικά ΔΑΝΕΙΑ και άφθονο ΠΛΑΣΤΙΚΟ χρήμα υποθηκεύουν το μέλλον αλλά και την ελευθέρα βούληση των Πολιτών.

Η ομηρία αυτή απασχόλησε τον φιλόσοφο, πολυεπιστήμονα,  δάσκαλο του Μ.Αλεξάνδρου, τον Αριστοτέλη ο οποίος αναφερόμενος στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στα ΠΟΛΙΤΙΚΑ του υπογραμμίζει ότι η Πολιτική Ελευθερία πρέπει να συνοδεύεται και να συλλειτουργεί με την Οικονομική Ελευθερία και γι’ αυτό επαινεί τον ΣΟΛΩΝΑ για τα μέτρα του: «Όταν έγινε κύριος των πραγμάτων ο ΣΟΛΩΝ και τις Ελευθερίες του λαού αποκατέστησε και στο παρόν και στο μέλλον. Απαγόρευσε να συνάπτονται δάνεια μ’ εγγύηση στο σώμα και συνέταξε νόμους και ΚΑΤΑΡΓΗΣΕ τα χρέη και τα δημόσια και τα ιδιωτικά, πράξη που ονομάζουν <σεισάχθεια>, γιατί απέσυρε τα βάρη».

Πως λοιπόν σήμερα μπορεί αλόγιστα να υπολογίζουμε ότι θα ξεφύγουμε από τα δεσμά της μικροαντίληψης των θεμάτων αν οι ηγέτες μας έχουν διαμορφώσει «δουλικόν» χαρακτήρα, κατά τον Πλάτωνα, και ο λαός παραμένει παγιδευμένος στα χρέη?

Ποιος Πολιτικός ηγέτης θυμάται την οδηγία του Αριστοτέλη: «Βασική αρχή της Δημοκρατικής Πολιτικής είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»? Πόσοι ΝΟΜΟΙ και ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ θεσπίζονται περιορίζοντας την Ατομική Ελευθερία? Ποιος μπορεί σήμερα ΕΛΕΥΘΕΡΑ να διαπραγματεύεται ό,τι τον αφορά? Η Ατομική Ελευθερία συνθλίβεται ανάμεσα σε συνδικάτα και οικονομικούς δυνάστες. Η Δικαιοσύνη επιβάλλεται βάσει της ερμηνείας ανελεύθερων νόμων, συνήθως προϊόν όχι ελευθεροφρόνων αλλά υποτεταγμένων συνειδήσεων και ως εκ τούτου η απονομή του δικαίου κινούμενη σε περιοριστικούς άξονες εξυπηρετεί εν τέλει ΜΟΝΟ την καθεστηκυία τάξη αφαιρώντας την προοπτική απόδρασης εκ των ασφυκτικών δεσμών που δεκαετίες φυλακίζουν την προσδοκία της οριστικής ρήξης.

Οδηγούμεθα λοιπόν, σπαταλώντας πολύτιμο δημιουργικό χρόνο, από δέσμιους οδηγούς που αδυνατούν εκ της θέσεως τους να μεταλλάζουν τη νοητική δουλικότητα σε παραγωγική Ελεύθερη συνείδηση.

«Όντας άνθρωπος ελεύθερος, πρόσεχε τη διαγωγή σου»

ΠΛΑΤΩΝΑΣ.

«Κάθε δουλεία είναι παρά φύση»

ΑΝΤΙΦΑΝΗΣ.

Η ορμή της Δύσης και η διάνοια της Ανατολής

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, κατά τον Αριστοτέλη, διαθέτουν ψυχική ορμή αλλά μειωμένη διάνοια και επιτηδειότητα στις τέχνες σε αντίθεση με τους Ασιάτες που διακρίνονται για τη διάνοια και την επιτηδειότητα στις τέχνες όχι όμως για την ψυχική ορμή, γι’ αυτό ευκόλως υποδουλώνονται. Και συμπληρώνει: «Το γένος των Ελλήνων έτσι καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε αυτούς και εκείνους έχει την ιδιότητα και των δύο. Γιατί και Ψυχική Ορμή διαθέτει και Διάνοια. Γι’ αυτό και Ελεύθερο είναι και άριστο Πολιτικό βίο έχει και δυνατότητα να ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ τους πάντες αν ενωθεί σε μια Πολιτεία».

Πολυσήμαντο μήνυμα που προφανώς δεν αξιοποιείται από κανέναν σήμερα καθ’ όσον  η αποδοχή και η διάδοση ανάλογων φιλοσοφικών ιδεών σήμερα φαντάζουν ανοήτων Εθνικισμός και ως εκ τούτου προπηλακίζονται άμα τη εκφράσει τους.

Ο Σταγειρίτης το 2005 θα εθεωρείτο ο θεωρητικός του ρατσισμού και θα είχε τεθεί από μακρού εις το στόχαστρον της Παγκοσμιοποίησης. Οι ιδέες του, όπως και των άλλων μεγάλων φιλοσόφων και Συγγραφέων της Κλασσικής Περιόδου περί Ελευθερίας συγκρούονται ευθέως με τις καθεστωτικές αντιλήψεις των Νεοταξιτών.

Η έννoια της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, της αυθεντικής πνευματικής, ψυχικής, κοινωνικής και Εθνικής Ελευθερίας είναι το ανάθεμα των θεωρητικών της Παγκοσμιοποίησης. Την χρησιμοποιούν ΜΟΝΟ ως δόλωμα αποκρύπτοντας επιμελώς το αγκίστρι που καλύπτεται από κάτω.

Η ιδέα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ για όλους τους ανθρώπους αλλά ιδιαιτέρως για τους ΈΛΛΗΝΕΣ είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν εκχωρείται. Δεν υποθηκεύεται. Δεν ενεχυριάζεται. Δεν ανταλλάσσεται. Δεν αντιπαρέχεται. Αν χρειαστεί ανταλλάσσεται μόνο με τον θάνατο, από όπου εντέλει ως φοίνικας αναπήδησε μετά από αιώνες δουλείας «από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα Ιερά».

Ο Αισχύλος στις ΙΚΕΤΙΔΕΣ τονίζει την απέχθεια του προς την έλλειψη Ελευθερίας. Ο Τραγικός ποιητής, Μαραθωνομάχος και Σαλαμινομάχος γι΄αυτή του την Ελευθερία, βάζει στο στόμα ενός μέλους του χορού: «Δεν είναι ανόητο να είμαστε υπήκοοι τέτοιων δεσποτών που ντροπιάζουν το Άργος»? Για να συμπληρώσει ένα άλλο μέλος του χορού: «Και ασφαλώς δεν είναι ανεκτό. Καλύτερα να πεθάνω. Θα είναι πιο γλυκός ο θάνατος από την τυραννία».

Αυτά προν 3000 περίπου χρόνια στο Παλάτι των Ατρειδών στο Αρχαίο Άργος. Σήμερα? Σήμερα γιατί πρέπει να δεχόμαστε την τυραννία και τον δεσποτισμό του κατεστημένου όπως και αν εκφράζεται σ’ εκτελεστική εξουσία ή τους πραιτοριανούς αυτής Κεφάλαιο, Τράπεζες, Συνδικάτα και άλλα ευγενώς αποκαλούμενα θεσμικά αλλά εν τη πράξει «δεσμικά» όργανα?

«Ένας τύρρανος που προτειμάει να κυβερνάει σκλάβους παρά ελεύθερους ανθρώπους, σε τίποτα δεν διαφέρει από τον γεωργό εκείνον που προτιμάει να θερίζει ήρα από το χωράφι του, παρά σιτάρι»

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ.

«Στους λαούς εκείνους που ανέχονται να διαρπάζονται τα αγαθά τους, δεν μένει άλλο κάτι από το να γίνουν πέρα ως πέρα δούλοι των εχθρών»

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ.

Οι καιροί ου μενετοί

Ο Ταλθύβιος κατέγραψε την αντίθεση του: «Σε ζυγό παρόμοιας συμφοράς ένας μαθημένος στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ δεν σκύβει εύκολα το κεφάλι».

Αν ακόμα δεν υπήρξε η συγκροτημένη αντίσταση για την αποβολή της συμφοράς που έχει εγκαθιδρυθεί χρόνια σ’ αυτόν τον τόπο που γέννησε και ανέθρεψε την Ελευθερία, είναι γιατί δεν μπολιάσαμε τον ΈΛΛΗΝΑ από νεαρής ηλικίας σ’ αυτή την έννοια.

Χάσαμε χρόνο? ΝΑΙ.

Μη χάσουμε όμως άλλο.

Οι καιροί ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ.

Στο χέρι μας όμως είναι να γίνουν ΕΠΑΙΝΕΤΟΙ.

Ποτίστε τους νέους με το Αθάνατο Κρασί της Ελευθερίας, το ίδιο που ήπιαν οι Νέοι του ’21.

Ελάτε να φανούμε άξιοι της διαδοχής των προγόνων μας. Κάποιοι άλλοι, αιώνες τώρα καλοτύχισαν και μας καλοτυχίζουν που κατέχουμε μέσα στο ΕΙΝΑΙ μας την Ελευθερία. Και όπως είπε ο Κύρος στους Έλληνες Στρατιώτες λίγο πριν εξτρατεύσει κατά του αδελφού του Αρταξέρξη: «Σας βεβαιώνω ότι προτιμώ την Ελευθερία, έναντι όλων όσων κατέχω και ακόμα περισσότερο», έτσι και η γραφίδα του συντάκτου εκφράζοντας όλα τα ψυχικοπνευματικά αποθέματα, σας καλεί να ενταχτείτε στη στρατιά της Ελεύθερης Σκέψης. Είναι υποχρέωση μας να αποτρέψουμε τη δουλική υποταγή. «Ο ΔΟΥΛΟΣ ΟΠΩΣ ΟΥΚ ΕΧΕΙ ΤΟ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ» (Αριστοτέλης, Πολιτικά, Α’ 13).

Οι Πέρσες απειλούν και πάλι την Ελλάδα. Δεν είναι στις Θερμοπύλες, στον Μαραθώνα, στις Πλαταιές, στη Σαλαμίνα, στο Αιγαίο, στην Κύπρο ή στην Μακεδονία. Είναι ΕΝΤΟΣ των Πυλών. Ο Αισχύλος που τους πολέμησε περισσότερο από κάθε άλλον Έλληνα, στέκεται μπροστά σου: «Ω Παίδες Ελλήνων ΙΤΕ ελευθερούτε πατριδ’ ελευθερούτε δέ παίδας, γυναίκας, θεών τε και πατρώων έδη θήκας των προγόνων νυν υπέρ πάντων ο αγών».

«Το ξαναπόχτημα της χαμένης ελευθερίας συνιστά μια τόσο ακριβή υπόθεση, ώστε, ούτε και τον θάνατο δεν πρέπει να υπολογίζουμε, για να το επιτύχουμε»

ΚΙΚΕΡΩΝ.

Το φως του Πολιτισμού

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ αποτελεί το φως του πολιτισμού.Είναι άστοχον να της προσφέρουμε υποδεέστερη θέση στη συνείδηση μας από αυτή που διακαιούται. Είναι το μόνον αγαθόν που όσο ευρύτερα διανέμεται τόσο καλύτερα διαχέεται, τόσο ανεβαίνει η αξία του. Η έννοια της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ δεν υπόκειται σε πληθωρισμό όπως εξάλλου και το ΦΩΣ.

Όσο περισσότερο τόσο μεγαλύτερο το προσωπικό και κοινό ώφελος. Και όπως λέει η ευαγγελική ρήσις: «Ου καίουσι λύχνον και τιθέασιν αυτόν τον μόδιον αλλά απί την λυχνίαν και λάμπει πάσι τοις εν τη οικία».

Αυτή τη λυχνία της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ τη βάζουμε ψηλά. Είναι σίγουρο ότι θα λάμψει δι’ αυτής η ΑΛΗΘΕΙΑ. Αυτή την αλήθεια που επιμελώς τόσα χρόνια μας αποκρύβεται.

Είναι υποχρέωση μας να στηρίξουμε, να μεταλαμπαδεύσουμε στις επόμενες γενιές την ιδέα και τι ιδανικό της ελευθερίας, όπως γράφει ο Βασίλης Κωσταράς, στο δοκίμιο για την Ελευθερία, άνευ της μελέτης του οποίου η παρούσα ανάλυσις θα ήτο πλημμελής, ως πράξις και ως τρόπος ζωής. Γεννήθηκε σ’ αυτόν τον χώρο από τους κατοίκους του.

Τιμώντας την Ελευθερία, τιμάμε και τον τόπο μας. Τιμάμε την Κληρονομιά μας και επενδύουμε την τιμή σε κείνους που έρχονται. Παιανίζει σεμνά ο φλογερός της Σάλπιγγος ήχος: «Εμπρός Ελλήνων τέκνα, εμπρός για την πατρίδα, λευτερώστε παιδιά, γυναίκες, θεούς και τάφους».

ΕΜΠΡΟΣ τώρα ι αγώνας υπέρ πάντων.

«Σε γνωρίζω από την κόψη

Του σπαθιού την τρομερή,

Σε γνωρίζω από την όψη

Που με βια μετράει τη γη.

Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη

χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά!

Εκεί μέσα εκατοικούσες

Πικραμένη εντροπαλή,

Κι ένα στόμα εκαρτερούσες

Έλα πάλι να σου πει.

Άργειε να ‘λθει εκείνη η μέρα

Κι ήταν όλα σιωπηλά,

Γιατί τα ‘σιαζε η φοβέρα

Και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Δυστυχής! Παρηγορία

Μόνη σου έμενε να λες,

Περασμένα μεγαλεία

Και διηγώντας τα να κλαις».

Από το βιβλίο: «Ελευθερία»

του Γιώργου Καρατζαφέρη